از آيه مزبور استفاده مى‌شود كه خدا را با هر صفتى كه حكايت كننده حُسن و كمال- آن هم در حدّ اعلاى آن باشد- و هيچ جهت نقص و محدوديت و عدمى در آن نباشد، مى‌توان توصيف نمود؛ زيرا صفت يا قبيح است و يا حَسَن. صفت قبيح در خدا راه ندارد و صفتى نيز كه در آن معناى حُسن و كمال نهفته باشد، ولى با حكايتِ از نقص، نياز و محدوديت همراه باشد لايق ذات اقدس الهى نيست. پس بايد اسماء و صفات او احسن اسما و صفات باشد كه دلالت بر معناى كمالى نموده و هيچ جنبه نقص و عدمى در آن راه نداشته باشد.
٢- موجودات هستى؛ آيينه صفات الهى‌ راه دوم براى شناخت صفات الهى آن است‌كه موجودات هستى به‌عنوان آيينه صفات الهى قرار گيرند؛ بدين بيان كه خداوند متعال علت هستى‌بخش جهان بوده و تمامى موجودات، اصل وجود و كمالات وجودى خود را از او دريافت كرده‌اند و محال است كه عطا كننده يك كمال، خود فاقد آن باشد. و از آنجا كه يك سلسله كمالات از قبيل علم، قدرت، حيات و اراده در مخلوقات ديده مى‌شود، اين نشانگر آن است كه در اصل، مبدأ آنها داراى آن كمالات مى‌باشد؛ زيرا ممكن نيست كسى كه حيات را مى‌آفريند و يا به مخلوقات عالم علم و قدرت مى‌بخشد، خودش فاقد حيات و يا جاهل و ناتوان باشد. «١» الا يَعْلَمُ مَنْ خَلَقَ وَ هُوَ اللَّطيفُ الْخَبيرُ «٢» آيا آن كسى كه موجودات را مبدا شناسى ٧٠ درس نهم: اسماى الهى: امكان شناخت اسماى الهى‌ آفريده از حال آنها آگاه نيست در حالى‌كه او (از اسرار دقيق) با خبر و آگاه است؟! ٣- صفات الهى در آينه وحى و كلام معصومان (ص)
راه ديگر براى شناخت اسما و صفات الهى، قرآن كريم و سخنان معصومان (ع) مى‌باشد كه اسما و صفات خدا را ذكر نموده‌اند.