هرگز اعتقاد به توحيد و مبدأ بودن خداوند براى جهان با اعتقاد به موجودات ديگر در كنار خدا سازگار نيست و چنين اعتقادى كه شرك جلى است سبب خروج شخص از حوزه اسلام مى‌گردد.
٢- شرك صفاتى‌ منظور از شرك صفاتى آن است كه كسى صفات خداوند را زايد به ذات او دانسته و يا به تعدد صفات جداى از يكديگر قائل شود. شهيد مطهرى (ره) در مورد اين قسم از شرك مى‌نويسد:
شرك در صفات، به علت دقيق بودن مسأله، در ميان عامه مردم هرگز مطرح نمى‌شود، شرك در صفات، مخصوص برخى انديشمندان است كه در اينگونه مسائل مى‌انديشند امّا صلاحيت و تعمق كافى ندارند. اشاعره از متكلّمين اسلامى دچار اين نوع شرك شده‌اند ... «١» ٣- شرك افعالى‌ شريك كردن غير خدا را در افعال خدا، شرك افعالى گويند و مى‌توان آن را به اقسام مختلف تقسيم كرد از جمله:
الف- شرك در خالقيّت‌ كسانى كه با وجود اعتراف به خداوند يكتا در جهان هستى، خلقت برخى از مخلوقات را به غير خدا نسبت دهند دچار شرك در خالقيت شده‌اند، مانند كسانى كه شرور را آفريده برخى از مخلوقات مى‌دانند.
خداوند براى خلقت موجودات نه از كسى كمك گرفته و نه هيچ موجودى توان و قدرت بر چنين كارى را داراست؛ زيرا موجودات هرآنچه داشته باشند خود مخلوق خدايند و هرگز توان قدرت نمايى در برابر ذات الهى را ندارند، خداوند متعال در توبيخ مشركان مى‌فرمايد: