سرلوحه كارهاى پيامبران قرار داشته است. تمامى سفيران آسمانى امّت‌ها را به يك اصل كلّى و جاودانى خوانده و همه آنان در جهت تحقق يك هدف مقدّس تلاش نموده‌اند كه همان تثبيت يكتاپرستى و نفى هر نوع شرك است. قرآن كريم مى‌فرمايد:
وَ لَقَدْ بَعَثْنا فى‌ كُلِّ امَّةٍ رَسُولًا انِ اعْبُدُواللَّهَ وَاجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ «١» ما در ميان هر امّتى، پيامبرى فرستاديم كه خداى يگانه را بپرستيد و از طاغوت اجتناب كنيد.
و نيز مى‌فرمايد:
وَ ما ارْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَسُولٍ الَّا نُوحى‌ الَيْهِ انَّهُ لا الهَ الَّا انَا فَاعْبُدُونِ «٢» ما هيچ پيامبرى را پيش از تو نفرستاديم، مگر اين‌كه به او وحى كرديم كه هيچ معبودى جز من نيست؛ پس فقط مرا عبادت كنيد.
حضرت على (ع) مى‌فرمايد:
فَبَعَثَ اللَّهُ مُحَمَّداً (ص) بِالْحَقِّ لِيُخْرِجَ عِبادَهُ مِنْ عِبادَةِ الْاوْثانِ الى‌ عِبادَتِهِ وَ مِنْ طاعَةِ الشَّيْطانِ الى‌ طاعَتِهِ «٣» پس خداوند محمّد (ص) را به حق و راستى برانگيخت تا بندگانش را از پرستش بت‌ها بازدارد و به عبادت و بندگى او وادار نمايد و از پيروى شيطان منع كرده، به‌سوى فرمان بردارى او سوق دهد.
توحيد در اطاعت‌ با پذيرش توحيد و اعتقاد به مراحل قبلى، از ديدگاه انسان موحّد، تنها كسى كه شايستگى و لزوم اطاعت دارد، خداوند است؛ زيرا او يگانه خالق، مالك و حاكم بر جهان و انسان است و هر كس هر چه دارد از او بوده و همگان نيازمند او مى‌باشند. پس او تنها