مبدا شناسى - کریمی، جعفر - الصفحة ٣٧
درس چهارم: توحيد افعالى (٢)
در درس گذشته، روشن گرديد كه معنا و مفهوم توحيد افعالى آن است كه تمامى هستى فعل خدا بوده و همه كارها، حركتها تأثيرها و تأثرها به ذات پاك او منتهى مىشود و هر موجودى هر خاصيت و اثرى دارد، از اوست. اكنون به بررسى ابعاد و اقسام توحيد افعالى مىپردازيم:
اقسام توحيد افعالى:
١- توحيد در خالقيّت توحيد در خالقيّت بدين معناست كه تنها آفريدگار هستى كه همه موجودات را زيور هستى پوشانده و بدون طرح و تجربه قبلى، عالم را ابداع نموده و در اين كار هيچ شريك و همتايى نداشته و ندارد، ذات اقدس خداوند است؛ زيرا وقتى تنها موجود واجب و بىنياز، ذات لايزال خداوند است و غير او همه ممكنالوجود و نيازمندند، طبيعى است كه خالقيّت منحصر به او باشد. پس توحيد در خالقيّت نتيجه منطقى توحيد در وجوب وجود است. قرآن كريم مىفرمايد:
ذلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ لاالهَ الَّا هُوَ خالِقُ كُلِّ شَىْءٍ فَاعْبُدُوهُ وَ هُوَ عَلى كُلِّ شَىْءٍ وَكيلٌ «١» اين چنين است خداوند، پروردگار شما؛ هيچ معبودى جز او نيست، آفريدگار همه چيز است. او را بپرستيد و او حافظ همه موجودات است.