وَ انَّهُ لابُدَّ لَكَ يا قَيْسُ مِنْ قَرينٍ يُدْفَنُ مَعَكَ وَ هُوَ حَىٌّ وَ تُدْفَنُ مَعَهُ وَ انْتَ مَيِّتٌ فَانْ كانَ كَريماً اكْرَمَكَ وَ انْ كانَ لَئيماً اسْلَمَكَ، ثُمَّ لا يَحْشُرُ الَّا مَعَكَ وَ لا تُبْعَثُ الَّا مَعَهُ وَ لا تَسْأَلُ الَّا عَنْهُ، فَلا تَجْعَلْهُ الَّا صالِحاً، فَانَّهُ انْ صَلُحَ آنَسْتَ بِهِ وَ انْ فَسَدَ لا تَسْتَوْحِشُ الَّا مِنْهُ وَ هُوَ فِعْلُكَ «١» به‌ناچار، براى تو همنشينى خواهد بود كه با تو دفن مى‌شود، درحالى‌كه تو مرده‌اى و او زنده است. اگر همنشين تو شريف باشد، تو را گرامى و اگر پست باشد، تو را تسليم (عذاب و آتش) مى‌كند. آن‌گاه او با تو محشور مى‌شود و در قيامت، با تو برانگيخته مى‌گردد و مورد سؤال واقع نمى‌شوى، مگر از آن. پس او را شايسته قرار بده؛ زيرا اگر صالح باشد، مايه انس توست و اگر فاسد باشد، جز از آن وحشتى نخواهى داشت. و آن همنشين، كردار توست.