مبدا شناسى - کریمی، جعفر - الصفحة ٢١

بگويد خداوند واحد است و مقصودش «واحد عددى» باشد؛ زيرا خدا چيزى است كه دومى ندارد و در زمره اعداد داخل نمى‌شود. آيا نمى‌بينى خداوند آن كسى را كه مى‌گويد: «خداوند سومين از سه ذات است» كافر شمرده و نيز كسى كه بگويد: او واحد است و منظورش «واحد نوعى» باشد؛ چرا كه مفهومش اين است كه براى خدا شبيه و مانندى تصور مى‌شود او بزرگ‌تر و برتر از آن است كه نوع داشته باشد. اما آن دو معنا از توحيد كه براى او روا مى‌باشد اين است كه كسى بگويد او واحد است- يعنى، شبيه و مانندى ندارد. آرى، پروردگار ما اين‌گونه است. و نيز كسى كه بگويد خداوند متعال «احدّى المعنى» است؛ يعنى، ذات او تقسيم‌پذير نيست، نه در خارج، نه در عقل و نه در وهم. آرى، پروردگار بزرگ ما چنين‌است. «١»