خلاصه درس‌ معناى «حكمت» در مورد خداوند آن است كه ذات حق براساس علم خود به تمامى جهات خير در موجودات هستى، نظام آفرينش را به‌گونه‌اى ايجاد نموده و تدبير مى‌نمايد كه بيشترين كمال و خير بر آن مترتّب گردد و نظام موجود، كامل‌ترين جهان ممكن و «نظام احسن» است.
مطالعه جهان هستى و پى‌بردن به اسرار، حكمت‌ها و مصلحت‌هايى كه در خلقت آنها به كار رفته، يكى از راه‌هاى اثبات احسن بودن نظام آفرينش و خلق آن بر اساس حكمت و حكيم بودن خالق آن است.
حقيقت «بينايى» و «شنوايى» در مورد خداوند يا از صفات ذات الهى و به معناى علم او به شنيدنى‌ها و ديدنى‌ها و حضور همه عالم در محضر اوست و يا از صفات فعل و به‌معناى آگاهى از شنيدنى‌ها و ديدنى‌هاى موجود مى‌باشد.
از آنجا كه صفات الهى همانند ذات او نامتناهى و نامحدود مى‌باشد، «سميع و بصير مطلق»، كه از تمام ديدنى‌ها و شنيدنيها آگاه مى‌باشد فقط خداست و غير او از اين جهت محدود مى‌باشند.
پرسش‌ ١- مفهوم «حكمت» را در مورد خداوند توضيح دهيد.
٢- نظام خلقت چگونه دليل بر حكمت الهى است؟
٣- حقيقت بينايى و شنوايى در مورد خداوند چيست؟
٤- بينايى و شنوايى مطلق خداوند را با استفاده از سخن حضرت على (ع) شرح دهيد.