مبدا شناسى - کریمی، جعفر - الصفحة ٧٩

اينكه قبل از آفرينش و اراده خلقت و تكوين آنها، نسبت به آنها علم ندارد و آن‌گاه كه خلق كرد و ايجاد نمود، به آنها علم پيدا مى‌كند؟ امام (ع) به خط خود چنين نوشتند:
لَمْ يَزَلِ اللَّهُ عالِماً بِالْاشْياءِ قَبْلَ انْ يَخْلُقَ الْاشْياءَ كَعِلْمِهِ بِالْاشْياءِ بَعْدَ ما خَلَقَ الْاشْياءَ «١» خداوند، هميشه به موجودات عالم بوده، قبل از آنكه آنها را بيافريند همانند علم او به اشيا بعد از آفرينش آنها.
ج- علم به نيّات‌ خداوند نسبت به نيّت‌ها و اسرار نهفته در دل‌ها نيز آگاهى دارد و از آن‌چه در ضمير و باطن انسان مى‌گذرد و از اينكه هر كس هر كارى را براساس چه انگيزه و نيتى انجام مى‌دهد، با خبر است. قرآن كريم مى‌فرمايد:
قُلْ انْ تُخْفُوا ما في‌ صُدُورِكُمْ اوْ تُبْدُوهُ يَعْلَمْهُ اللَّهُ وَ يَعْلَمُ ما فِى السَّمواتِ وَ ما فِى الْارْضِ وَاللَّهُ عَلى‌ كُلِّ شَىْ‌ءٍ قَديرٌ «٢» بگو اگر آن‌چه در سينه‌هاى شماست پنهان داريد يا آشكار كنيد، خداوند آن را مى‌داند و از آن‌چه در آسمان و زمين است آگاه مى‌باشد و خداوند بر همه چيز تواناست.
حضرت على (ع) مى‌فرمايد:
عالِمُ السِّرِّ مِنْ ضَمائِرِ الْمُضْمِرينَ وَ نَجْوَى الْمُتَخافِتينَ وَ خَواطِرِ رَجْمِ الظُّنُونِ وَ عُقَدِ عَزيماتِ الْيَقينِ وَ مَسارِقِ ايماضِ الْجُغُونِ وَ ما ضَمِنَتْهُ اكْنانُ الْقُلُوبِ وَ غِياباتُ الْغُيُوبِ وَ ما اصْغَتْ لِاسْتِراقِهِ مَصائِخُ الْاسْماعِ «٣» خداوند، داناست به باطن كسانى كه راز خود را پنهان مى‌كنند و به پنهان‌گويى آنان كه با يكديگر سخن آهسته مى‌گويند و به انديشه‌هايى كه از سر گمان، در دل خطور مى‌كند و به آن‌چه با يقين، تصميم بر آن گرفته مى‌شود و به نگاه كردن‌هاى زير پلك چشم كه از روى‌