أَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ الهَهُ هَوَيهُ ... «١» آيا ديدى كسى را كه هواى نفسش را معبود خود برگزيده است؟
قرآن مجيد در مواردى، پيروان اهل كتاب را سرزنش مى‌كند كه به عبادت احبار و رهبان پرداخته‌اند. «٢» در حالى كه مى‌دانيم منظور از موارد ياد شده عبادت به معناى مصطلح و ركوع و سجود نيست بلكه مراد، همان خضوع و اطاعت در برابر فرامين آنهاست.
امام صادق (ع) در تبيين اين نوع از عبادت مى‌فرمايد:
عبادت، تنها سجود و ركوع نيست بلكه اطاعت از اشخاص است. كسى كه مخلوق را در جهت معصيت خالق اطاعت كند او را پرستيده است. «٣» ب- انجام عبادت به خاطر ريا اين قسم از عبادت نيز شرك شمرده شده و شديداً نكوهش شده است. آيه‌اى كه در اين باره، مورد استناد قرار گرفته آيه ذيل است:
... فَمَنْ كانَ يَرْجُو لِقاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً وَ لايُشْرِكَ بِعِبادَةِ رَبِّهِ احَدًا «٤» پس هر كه به لقاى پروردگارش اميد دارد، بايد كارى شايسته انجام دهد و هيچ كس را در عبادت پروردگارش شريك نكند! پيامبر اكرم (ص)، فرمود:
پروردگار شما مى‌فرمايد: من بهترين شريك هستم پس كسى كه احدى از خلقم را شريك من در عملش قرار دهد من همه عمل را براى او واگذارم و جز عمل خالص را قبول نمى‌كنم.
سپس آيه مذكور را قرائت فرمود: «٥»