درس پنجم: توحيد عبادى: توحيد در الوهيت‌ يكى ديگر از مراتب توحيد، توحيد در الوهيت است؛ يعنى، جز «اللَّه» كسى را سزاوار پرستش ندانستن؛ زيرا «اله» به‌معناى معبود و كسى است كه شايسته عبادت و اطاعت باشد «١» و ثابت شده كه هستى ما و همه عالم از اوست و هيچ موجودى در جهان، استقلال در تأثير ندارد و تدبير همه امور به دست او و حق فرمان دادن و قانون وضع كردن نيز منحصر به اوست. پس كسى جز او شايسته پرستش نيست. اين مطلب مفهوم شعار بلند و پرمحتواى «لا الهَ الَّا اللَّهُ» است. «٢» توحيد در عبادت‌ با توجه به اينكه مقام الوهيت و سزاوار پرستش بودن تنها مختص خداوند متعال است، انسان نيز در مقام عبادت، بايد تنها به پرستش او بپردازد و در برابر غير او سر تسليم فرود نياورد و جز در پيشگاه او سجده نكند؛ زيرا او كمال مطلقى است كه از هر عيب و نقصى پيراسته بوده، داراى بزرگى و عظمت، سرچشمه هر قدرت، بخشنده هر نعمت، آفريننده تمام خلقت و آگاه به همه مصلحت‌ها مى‌باشد. پس تنها او سزاوار پرستش است و بس.