معاد، عادل‌بودن خداوند است؛ چراكه خداوند عادل حكيم، اعمال بشر را بى‌محاسبه و پاداش و كيفر نمى‌گذارد و از سوى ديگر، اساس اين محاكمه و محاسبه نيز بر ميزان عدل است. قرآن مى‌فرمايد:
وَ نَضَعُ الْمَوازينَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيامَةِ فَلا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْئًا وَ انْ كانَ مِثْقالَ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ اتَيْنا بِها وَ كَفى‌ بِنا حاسِبينَ «١» ما ترازوهاى عدل را در روز قيامت بر پا مى‌كنيم. پس به هيچ كس كمترين ستمى نمى‌شود و اگر به‌مقدار سنگينى يك دانه خردل (كار نيك و بدى) باشد ما آن را حاضر مى‌كنيم. و كافى است كه ما حساب كننده باشيم.
حضرت على (ع) فرمود:
آن‌گاه كه زمين سخت بلرزد و با هول‌ها و سختى‌هاى آن، قيامت محقّق گردد و به هر دينى، اهل آن و به هر معبودى، پرستندگان آن و به هر پيشوايى، پيروان آن ملحق شوند، آن هنگام، نظر افكندن به آسمان و آهسته قدم برداشتن در زمين در برابر عدل و قسط خداوند، جزا داده نشود، مگر به آن‌چه حق آن است. «٢» امام سجّاد (ع) فرمود:
فَكُلُّ الْبَرِيَّةِ مُعْتَرِفَةٌ بِانَّكَ غَيْرُ ظالِمٍ لِمَنْ عاقَبْتَ وَ شاهِدَةٌ بِانَّكَ مُتَفَضِّلٌ عَلى‌ مَنْ عافَيْتَ «٣» تمامى خلق اعتراف دارند كه تو هرگز به كسى‌كه او را عقاب كرده‌اى ظلم نكرده‌اى و نيز گواهند كه تو كسى را كه عفو كرده‌اى، مورد فضل و رحمت قرار داده‌اى.