شَهِدَ اللَّهُ انَّهُ لا الهَ الَّا هُوَ وَالْمَلائِكَةُ وَ اولُواالْعِلْمِ قائِماً بِالْقِسْطِ لا الهَ الَّا هُوَ الْعَزيزُ الْحَكيمُ «١» خداوند گواهى مى‌دهد كه معبودى جز او نيست و فرشتگان و صاحبان دانش نيز گواهى مى‌دهند- در حالى‌كه (خداوند در تمام عالم) قيام به عدالت دارد- كه معبودى جز او نيست؛ هم توانا و هم حكيم است.
ب- كمال الهى‌ سرچشمه هر ظلم ممكن است چند چيز باشد: نياز، نادانى، خودخواهى، انتقام‌جويى، كينه‌توزى، حسد و يا مانند آنها كه همه از نوعى نقص و ضعف حكايت مى‌كند. اما از ذات حق، كه وجودش كمال مطلق است، هيچ‌گاه ظلم و ستم سرنمى‌زند؛ زيرا نه نياز در او راه دارد و نه جهل، نه خودخواهى در او مفهومى دارد و نه كينه‌توزى و انتقام‌جويى، نه ديگرى از نظر كمال از وى برتر است كه به او رشك برد و نه كسى كمالى را مى‌تواند از او سلب كند كه در مقام انتقام برآيد. از چنين وجودى، جز خير و عدالت، و رأفت و رحمت سرچشمه نمى‌گيرد. «٢» قرآن كريم مى‌فرمايد:
هُوَ اللَّهُ الْخالِقُ الْبارِى‌ءُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الْاسْماءُ الْحُسْنى‌ يُسَبِّحُ لَهُ ما فِى‌السَّمواتِ وَالْارْضِ وَ هُوَ الْعَزيزُ الْحَكيمُ «٣» او خداوندى خالق، آفريننده‌اى بى‌سابقه، و صورتگرى (بى‌نظير) است. براى او نام‌هاى نيك است. آن‌چه در آسمان‌ها و زمين است او را تسبيح مى‌گويد و او عزيز و حكيم است.
امام سجّاد (ع) مى‌فرمايد:
مبدا شناسى ١١٠ ١ - وجود تفاوت در جهان خلقت ص : ١٠٩ وَ قَدْ عَلِمْتُ انَّهُ لَيْسَ في حُكْمِكَ ظُلْمٌ ... وَ انَّما يَحْتاجُ الَى الظُّلْمِ الضَّعيفُ وَ قَدْ تَعالَيْتَ يا الهى‌ عَنْ ذلِكَ عُلُوّاً كَبيراً «٤»