ذات حق، مظهر عدل مطلق‌ ذات اقدس الهى، مظهر كامل عدالت است و نسبت به هيچ موجودى كمترين ظلمى روا نمى‌دارد.
قرآن مجيد مى‌فرمايد:
انَّ اللَّهَ لا يَظْلِمُ مِثْقالَ ذَرَّةٍ «١» خداوند حتى به اندازه سنگينى ذرّه‌اى ستم نمى‌كند.
امام صادق (ع) فرمود:
هُوَ ... عَدْلٌ لَيْسَ فيهِ جَوْرٌ وَ حَقٌّ لَيْسَ فيهِ باطِلٌ «٢» او عدل (مطلق) است كه هيچ ستمى در او راه ندارد و حقّى است كه هيچ باطلى در او نيست.
دلايل عدل الهى: الف- حكمت الهى‌ «حكمت» به‌معناى غايت و هدف داشتن جهان هستى است و اينكه نظام آفرينش، نيكوترين نظام ممكن بوده و هر موجودى كه اراده الهى بر ايجاد آن تعلّق مى‌گيرد، براى اين است كه بيشترين خير و كمال بر او حاصل شود.
لازمه حكمت و هدف‌دارى موجودات اين است كه خداوند به هر موجودى آن چه را استحقاق و شايستگى دارد و براى رسيدن به هدف از آفرينش خود- كه دست‌يابى به كمال و خير بيشتر است- بدان نيازمند مى‌باشد، بدهد. اين همان معناى عدالت است كه در گذشته، بيان شد. در مقابل آن، «ظلم» است كه به‌معناى فروگذار كردن كمال و خير از موجودى است كه استحقاق آن را دارد. ظلم از حكيم، قبيح بوده و در خور ملامت و سرزنش است، زيرا موجب نقض غرض مى‌شود، همچنان‌كه عدالت، نشانه حكمت و كمال وجود مى‌باشد و خداوند كه از هر نظر كامل و بى‌عيب و نقص است، «عادل» مى‌باشد. قرآن مجيد مى‌فرمايد: