٢٧. مُرُوَّت‌ امام على (ع): المُروءَةُ إِسمٌ جامِعٌ لِسائرِ الفَضائلِ و الَمحاسنِ. مروّت، نامى است كه همه فضايل و محاسن را در بر مى‌گيرد. «١» مروّت به معناى مردى، مردانگى، جوانمردى، بزرگوارى، انصاف، مردمى و فتوّت است. «٢» آيين و آداب مروت و جوانمردى‌ در منابع دينى، پايبندى به برخى از صفات، نشانه مروت دانسته شده است. اين صفات عبارت‌اند از: ١. عدل و انصاف‌ ٢. احسان و تفضُّل؛ مداومت بر نيكى و احسان و بى دريغ احسان كردن. ٣. انجام طاعت پروردگار متعال و خوددارى از ارتكاب حرام. اين كه خداوند سبحان تو را در جايى كه نهيت كرده حاضر نبيند؛ و در آنجا كه فرمانت داده، غايب نيابد. ٤. خردمندى‌ ٥. حفظ و نگهدارى دين خود؛ پاكى و درستى در دين. فقيه و دانا بودن در دين. ٦. عزت نفس. آبرو دارى. دور بودن از پستى و فرومايگى. آنچه را زيبنده تو نيست، ترك‌گويى. ٧. گزاردن حقوق [الهى و مردمى‌]. ٨. صداقت و راستى.