در اين فراز از ويژگى‌هاى پيام گزار، درباره صفت «صدق و راستى» با شما سخن مى‌گوييم، بدان اميد كه از «صادقان» باشيم! صدق- در برابر كذب- هماهنگى سخن [خبر. حكم‌] با واقع و اعتقاد گوينده است. «١» قلمرو صدق، محدود به سخن نيست، اعتقاد و عمل را نيز در بر مى‌گيرد. «٢» بنابراين «پيام‌گزار صادق» كسى است كه گفتارش آينه تمام نماى واقعيات و باورهاى اوست؛ و با عملش آن دو را تأييد مى‌كند. صداقت كامل با همراهى دل و زبان و عمل پديد مى‌آيد. اگر سخن كسى، خلاف واقع و باور او باشد، و يا دو گانگى بين گفتار و رفتارش يافت شود، نمى‌توان وى را صادق ناميد. از اين رو، پروردگار متعال كسانى را كه چيزهايى به مردم مى‌گويند و خود بدانها عمل نمى‌كنند نكوهش نموده است: اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد چرا سخنى مى‌گوييد كه عمل نمى‌كنيد؟! نزد خدا بسيار موجب خشم است كه سخنى بگوييد كه عمل نمى‌كنيد! «٣» در نظام ارزشى اسلام، اهميّت «صدق» بدان پايه است كه پروردگار متعال خود و پيامبرانش را به آن ستوده «٤» و در مقابل از دروغ و دروغگويان بسيار نكوهش كرده است. «٥»