كارشناسان روان‌شناسى رشد معتقدند كه در هر دوره سنى به سبب تغييراتى كه در هر يك از افراد صورت مى‌گيرد بايد انتظار رفتار خاصى را از آنان داشت؛ چرا كه انسان‌ها در دوره‌هاى مختلف عمر خود، داراى روحيات و عملكرد يكسان نمى‌باشند و همچنان كه رشد فيزيكى و جسمى آنان دستخوش تحول قرار مى‌گيرد از لحاظ روانى هم شرايط گوناگونى را سپرى مى‌كنند. «١» با توجه به اين ديدگاه، ضرورى است كه براى تأثير گذارى بهتر، پيام گيرندگان را از نظر سنى به گروه‌هاى كودك و نوجوان، جوان و بزرگسال تقسيم نماييم. روايات اسلامى نيز مؤيّد اين تقسيم بندى است. امام صادق (ع) مى‌فرمايد: دَعْ ابنَكَ يَلْعَبُ سَبْعَ سِنينَ وَ يُؤَدَّبُ سَبْعاً وَ الْزِمْهُ نَفْسَكَ سَبْعَ سِنينَ. «٢» فرزندت را تا هفت سالگى آزاد گذار تا بازى كند. در هفت سال بعد او بايد تحت تربيت قرار گيرد و در هفت سال بعد، او را ملازم خود گردان. و در روايت ديگرى مى‌فرمايد: احْمَل صَبِيَّكَ تَأْتى‌ عَلَيْهِ سِتَّ سِنينَ ثُمَّ ادِّبْهُ فِى الْكِتابِ سِتَّ سِنينَ ثُمَّ ضَمِّهِ الَيْكَ سَبْعَ سِنينَ فَادِّبْهُ بِادَبِكَ. «٣» كودك خود را تا شش سالگى رها كن، بعد از طى شش سال نوشتن را به او بياموز، پس از آن تا هفت سال او را به خود نزديك دار، پس او را در اين مدت به ادب خود تأديب نما. در سن كودكى، رفتار عاطفى و اجتماعى كودك از طريق ارتباطهاى سازنده با پدر، مادر، مربيان و ديگران شكل مى‌گيرد. در اين دوران، مباحث عقلى و امر و نهى مستقيم اصلًا كارآيى ندارد، در برابر، رفق و مدارا و دورى از سختگيرى‌هاىِ نابجا بسيار راهگشا خواهد بود. بكوشيم با ارتباطهاى سازنده با كودكان زمينه‌هاى فراگيرى آنان را بيشتر كنيم. امام على (ع) مى‌فرمايد: