١١- تحكيم پايه‌هاى عقل و دانش در وجود خويش: مَنْ كَمُلَ عَقْلُهُ اسْتَهانَ بِالشَّهَواتِ. «١» كسى كه عقلش كامل شود، شهوت‌ها را كوچك و بى ارزش مى‌شمرد. «٢» ١٣- صبر و شكيبايى‌ فَاصْبِر كَما صَبَرَ أُوْلُواْ الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ ... (احقاف: ٣٥) پس صبر كن آن گونه كه پيامبران «اولوالعزم» صبر كردند .... صبر و شكيبايى عبارت از ثبات و آرامش نفس در سختى‌ها، بلاها و مصائب، پايدارى و مقاومت در برابر آنها است. به گونه‌اى كه سعه صدر، شادى و آرامشى كه پيش از آن حوادث داشتيد، از دست ندهيد و زبان خود را از شكايت، و اعضاى خود را از حركات ناهنجار نگاهداريد. اين همان صبر بر مكروه و ناخوشايند است كه ضد آن جزع (بى تابى) مى‌باشد. «٣» موارد صبر «٤» مهم‌ترين مواردى كه پيام گزار دينى، براى كاميابى و موفقيت در تبليغ، به صبر و شكيبايى در مورد آنها نياز دارد: ١- انجام واجبات و اجتناب از محرمات‌ ٢- كسب علم و معرفت. ٣- قضا و قدر الهى، از دست دادن فرزندان، نزديكان و اموال؛ سختى و آسايش، بيمارى و سلامتى، عافيت و بلا. ٤- خشم، شهوت، عادت‌ها و لذت‌ها. ٥- آزار و اذيت، استهزاء، تكذيب، تهمت، شايعه پراكنى مخالفان و منافقان.