تبليغ دين از منظر دين - نگارش و مقیمی و رحمتی - الصفحة ٤٣
صفاتى است كه انسان در آغاز خلقتش دارا مىباشد. «١» ابن اثير مىنويسد: فطرت نوعى خاص از سرشت است كه براى پذيرش دين آمادگى دارد. «٢»
از آنجا كه انسان، داراى فطرت است، قطعاً پيامهاى دينى كه در جهت رشد و هدايت او است بايد با فطرتش هماهنگ باشد، چرا كه از اهداف مهم يك پيام دينى، هدايت و رشد دادن استعدادها و ويژگىهاى انسانى است و اين در صورتى ميسّر است كه با آن استعدادها همخوانى داشته باشد. بنابراين، پيام گزار بايد ابتدا، آشنايى كامل با نحوه رشد و تعالى اين خلقت خاص، يعنى انسان داشته باشد تا بتواند مطابق با آن پيامى در جهت رشد و هدايت آن بدهد. چنين پيامى مىتواند مؤثر باشد؛ مانند پيامهاى قرآن كه با توجه به فطرت انسانى صادر مىشود.
آثار هماهنگى
مربى عزيز مگر نه اين است كه انسان در هر زمانى محتاج به دين است؟ مگر نه اين است خدائى كه عقل و خلقت خاص انسان را آفريد در راستاى رفع نياز آدمى و تكميل عقل، عامل تكامل و فعليت يافتن سرمايههاى عقلى ذاتى را نيز بيافريد. آرى فطرت انسان در پرتو شريعت و دين الهى به شكوفايى مىرسد. گفتنى است دو نوع هدايت براى ما آدميان وجود دارد؛ هدايت تكوينى انسان، كه از طريق فطرت، شكل مىگيرد و هدايت تشريعى كه توسط انبياء و پيامهاى سعادت بخش آنان صورت مىگيرد، اين دو بايد با هم كاملًا هماهنگ باشند. در واقع بذر پيام شريعت است كه در سرزمين مستعد فطرت، افشانده شده و در پرتواين دو سرمايه هدايتى است كه درخت وجود انسانى بارور مىشود و انسان، بسان شجره طيبهاى مىگردد كه ريشههاى ثابت دارد، ريشههاى استوار در سرزمين ايمان و شاخههايى برافراشته در آسمان سعادت. «٣»