با توجه به آنچه گذشت توجه شما پيامگزاران دينى را به چند نكته جلب مى‌كنيم: ١- محور موعظه خود را آيات قرآن و روايات اهل بيت (ع) قرار دهيد چرا كه امام على (ع) مى‌فرمايد: انَّ اللَّهَ سِبْحانَهُ لَمْ يَعِظْ احَداً بِمِثْلِ هذَا القُرآنِ. «١» خداوند متعال كسى را به بهتر از اين قرآن پند نداده است. ٢- بهترين موعظه، موعظه‌اى است كه مخاطبان، آثار آن را در عمل و حتى وضع ظاهرى و سخن شما مشاهده كنند. حضرت على (ع) مى‌فرمايد: احْسَنُ المَقالِ ما صَدَّقَهُ حُسْنُ الفِعالِ. «٢» بهترين سخن آن است كه عمل نيك (گوينده) آن را تصديق كند. ٣- هرگز در حضور ديگران، فردى را موعظه نكنيد چرا كه اين كار شخصيت او را جريحه‌دار مى‌كند و تأثير منفى دارد. امام على (ع) مى‌فرمايد: مَنْ وَعَظَ اخاهُ سِرّاً فَقَدْ زانَهُ، وَ مَنْ وَعَظَهُ عَلانِيَةً فَقَدْ شانَهُ. «٣» آن كس كه برادرش را در نهان موعظه كند او را آراسته و آن كس كه او را آشكارا نصيحت كند زشتش گردانيده است. ٤- توجه داشته باشيد كه بسيارى از مردم استعداد درك استدلالهاى علمى را ندارند؛ پس آنان را با موعظه ارشاد كنيد. اين را نيز بدانيد كه هيچ كس، حتى علماى بزرگ از موعظه يك واعظ متقى بى نياز نيستند. ٥- از افراط و تفريط در موعظه دورى كنيد و هرگز انتظار نداشته باشيد كه موعظه شما بى درنگ اثر كند.