تبليغ دين از منظر دين - نگارش و مقیمی و رحمتی - الصفحة ١١٣
١٠. بشارت و انذار
وَ مَآ أَرْسَلْنكَ إِلَّا مُبَشِّراً وَ نَذِيراً (فرقان: ٥٦)
(اى پيامبر) ما تو را جز به عنوان بشارت دهنده و انذار كننده نفرستاديم!
بشارت به معناى مژده و خبر خوش دادن، و انذار به معناى بيم دادن، آگاه ساختن و ترسانيدن از عواقب امرى پيش از فرا رسيدن آن است. «١»
پرورش صفات نيك و فضايل اخلاقى و نيز از بين بردن رذايل اخلاقى، احتياج به دو عامل دارد:
١. عامل برانگيزنده
٢. عامل بازدارنده
عامل برانگيزنده، همان پاداشها و نويدهايى است كه مربى براى انجام عملى در نظر مىگيرد؛ يا نتايج ارزنده آن عمل را يادآور مىشود.
عامل بازدارنده نيز همان هشدار به كيفر و مكافات عمل بد است، كه مربى به متخلفان و بدكاران گوشزد مىكند.
اين دو روش بشارت و انذار در تمام جوامع پيشرفته انسانى وجود دارد؛ و در كنار تشويق و پاداش، تهديد و كيفر مقرر شده است.
قرآن كريم نيز اين دو شيوه را از مهمترين وظايف تبلغى و تربيتى همه پيامبران الهى بيان مىفرمايد:
وَ مَا نُرْسِلُ الْمُرْسَلينَ إِلَّا مُبَشِّرينَ وَ مُنذِرينَ (كهف: ٥٦)
ما پيامبران را، جز به عنوان بشارت دهنده و انذار كننده، نمىفرستيم.
اين دو عامل، اگر از افراط و تفريط بر كنار باشند، نيروى شگفتى مىآفرينند كه ضامن اجراى مقررات و قوانين الهى است. بنابراين مبلغ بايد مردم را چنان نوي
تبليغ دين از منظر دين ١١٩ ٢. باور ..... ص : ١١٧
د و هشدار دهد