٢. مهر و رأفت‌ به جاى عصبانيت و عيبجويى و محكوم كردن ديگران، سعى كنيم همچون طبيبى مهربان و پدرى رئوف آنها را بشناسيم و كشف كنيم كه چرا دست به چنين عملى مى‌زنند و چرا اين گونه فكر مى‌كنند اين روش به جاى ايجاد نفرت و دشمنى، منشأ همدردى و مهربانى مى‌گردد و به ما كمك مى‌كند كه به درمان اساسى ديگران بپردازيم. ٣. رعايت مصلحت‌ گاهى با اشخاصى مواجه مى‌شويم كه داراى افكار و رفتارى مخالف ما هستند. در اين هنگام چه خوب است اندكى بينديشيم و خود را به جاى طرف مقابل بگذاريم و فكر كنيم، كه اگر ما هم شرايط سنى و محيط تحصيل و خانواده و اجتماع او را داشتيم، مثل او نمى‌انديشيديم؟ بنابراين از سرعت در قضاوت و داورى درباره ديگران بپرهيزيم. هر كسى را با محيط و توانايى‌هاى خودش بسنجيم. آن گاه با رعايت مصلحت و روش مناسب با وضعيت و موقعيت و سن افراد، به درمان و اصلاح آنها بپردازيم. همان گونه كه قرآن كريم راهنمايى مى‌فرمايد، بهترين راه اين است كه بحث و گفت و گو را از مسائل اساسى مورد اتفاق شروع كنيم. «١» ٤. پرهيز از خودخواهى و خودستايى‌ علت اينكه بسيارى از بحث‌ها و گفت و گوها به نتيجه نمى‌رسد، بلكه موجب ستيز و دشمنى مى‌گردد، اين است كه هر كدام از ما در صدد خودستايى و خودخواهى و نشان دادن برترى خود به ديگران و تحميل نظر خود و پيروزى بر ديگرى هستيم. اين عمل گذشته از ايجاد كينه و نفرت، ميل خودخواهى طرف را نيز بر مى‌انگيزد تا به دفاع از خود بپردازد و با مخالفت، شكست غرورش را جبران نمايد. در اسلام اين عمل ناشايست «مراء» ناميده شده و از آن نهى گرديده است.