از سوى ديگر مى‌توان گفت كه برج‌ها، باروها و مناره‌هاى برافراشته شده در معمارى سنتى و نظم به كار رفته در ترتيب بناها و استحكام ساختمان‌ها، روح آزادگى، استقامت و نظم گرايى را تداعى مى‌كند و انسان را در فضايى ملكوتى قرار مى‌دهد. استفاده تبليغى از معمارى، از ديدگاه دين نيز امرى مطلوب و پسنديده است چرا كه در اسلام بناها و اماكنى وجود داشته و دارند كه تنها براى ياد خدا و پرستش او تأسيس شده‌اند. و مايه هدايت جهانيان هستند قرآن مجيد در اين زمينه مى‌فرمايد: انَّ اوَّلَ بَيْتٍ وُضِعَ لِلنَّاسِ لَلَّذى‌ بِبَكَّةَ مُبارَكاً وَ هُدىً لِلعالَمينَ (آل عمران: ٩٦) نخستين خانه‌اى كه براى مردم (و نيايش خداوند) قرار داده شد، همان است كه در سرزمين مكه است؛ كه پر بركت و مايه هدايت جهانيان است. در روايتى هم آمده است كه اطراف خانه امام صادق (ع) و در طرف سجده‌گاهش «آية الكرسى» نوشته شده بود. «١» با توجه به سيره معماران مسلمان در ترويج دين و اشاراتى كه در قرآن و روايات در اين زمينه آمده است، بر متوليان فرهنگى و متخصصان بخش ساخت و ساز كشور اسلامى است كه از اين ابزار مهم نيز در تبليغ ارزش‌هاى الهى و تربيت دينى جامعه بهره بگيرند و بدانند كه يكى از راههاى هجوم فرهنگى دشمن، معمارى وارداتى غربى است. امروزه فرهنگ آپارتمان‌سازى چند طبقه و نقشه‌ريزى بر اساس سالن‌هاى باز و آشپزخانه‌هاى بدون ديوار، زمينه گسترش فرهنگ غربى و اختلاط محرم و نامحرم را در خانه‌ها، فراهم كرده و موجب در ديد نامحرم قرار گرفتن بانوان، هنگام فعاليتهاى درون خانه شده است. همچنين اشراف برج‌ها بر منازل همسايگان و محدود كردن نور و ديگر مفاسدى كه از اين طريق، گريبانگير جامعه اسلامى مى‌شود، از ديگر معضلات معمارى غربى است كه بايستى دست اندركاران امور، براى آن چاره انديشى كنند.