٥- تشويق بايد براى كار مفيد باشد نه كار عبث و بيهوده؛ ٦- از تضاد بين تشويق و سخن و عملتان بپرهيزيد؛ ٧- هرگز كسى را براى كارى كه وظيفه اوست تشويق نكنيد؛ چند نكته: ١- اگر وعده تشويق مادى مى‌دهيد، دقت كنيد كه تهيه آن برايتان مقدور باشد. «١» ٢- در تشويق مى‌توانيد علاوه بر شخصيت دادن از كلمات شوق برانگيز همچون احسنت، آفرين و ... استفاده كنيد. توجه داشته باشيد كه پاداش‌هاى ماندگار بهتر از جوايز مصرفى و گذرا است. ٣- در تنبيه نيز امورى همچون بى اعتنايى، رو ترش كردن، قهر، ترك رابطه و ...، به شرط اعتدال، مى‌تواند كار ساز باشد. ٥. تدريجى‌ قرآن كريم مى‌فرمايد: وَ قُرْاناً فَرَقْنهُ لِتَقْرَأَهُ عَلَى النَّاسِ عَلى‌ مُكْثٍ وَ نَزَّلْناهُ تَنزيلًا (اسراء: ١٠٦) و قرآنى كه آياتش را از هم جدا كرديم، تا آن را با درنگ بر مردم بخوانى و آن را به تدريج نازل كرديم. تربيت امرى تدريجى است و نمى‌توان انتظار داشت كه همه مردم به يكباره به انجام نيكيها و ترك بديها مبادرت ورزند. از اين رو تبليغ دين كه در راستاى تربيت دينى است، بايد تدريجى باشد تا هم مردم تاب تحمّل آن را داشته باشند و هم مسائل در دلها، ريشه‌دار و عميق شود. شما پيام گزاران دينى همچون طبيب هايى هستيد كه مى‌خواهيد بيمارى‌هاى اخلاقى و فكرى جامعه را مداوا كنيد؛ پس با حوصله، دقّت و تأنّى، كار خود را انجام دهيد و هرگز در صدد نباشيد كه يك شبه، راه صد ساله را طى كنيد.