تبليغ دين از منظر دين - نگارش و مقیمی و رحمتی - الصفحة ١٧٥
٢٢. پيشگيرى
پيشگيرى از آلوده شدن جامعه به گناه، از ديگر شيوههاى تبليغ دين است. در اين شيوه مبلغ مىكوشد بر امورى تأكيد كند كه از گسترش گناه و فساد جلوگيرى مىكنند.
از آنجا كه پيام گزار دينى، طبيب روحى مردم است، ضرورت دارد كه بيش از اصلاح، بر پيشگيرى از آلودگى به گناه تأكيد كند و مانع سقوط افراد گردد.
از ديدگاه اسلام راههاى فراوانى براى پيشگيرى از فساد و تباهى وجود دارد كه برخى از آنها عبارتاند از:
١- استحكام بخشيدن به پايههاى عقيده و ايمان مردم به خدا و معاد. مبلغان دينى بايد عقيده به خدا و معاد را در جامعه ترويج كنند تا افراد به طور خودجوش به دستورات خدا گردن نهند و از گناه و فساد دورى كنند.
٢- تعليم قرآن و معارف دين:
روى آوردن به قرآن و معارف دين و بالا رفتن سطح آگاهيها، جامعه را از خطر انحراف مصون نگه مىدارد؛ زيرا انسانهاى نادان، زودتر از ديگران فريب مىخورند و به فساد مىگرايند. امام على (ع) در اين زمينه مىفرمايد:
دلهاى نادانان را طمعها از جا مىكند و آرزوها آنها را به گروگان مىگيرد و نيرنگها، به دامشان مىاندازد. «١»
همچنين آن حضرت در زمينه آموزش كودكان و نوجوانان مىفرمايد:
به كودكانتان چيزهايى بياموزيد كه خداوند به وسيله آن، ايشان را سود بخشد و «مرجئه» «٢» بر آنها پيروز نشوند. «٣»
٣- ترساندن از عواقب گناه
اگر انسان عواقب تلخ و ناگوار گناه را بداند و بدان باور داشته باشد، كمتر مرتكب آن