٢٦. وفاى به عهد وَ أَوْفُواْ بِالعَهْدِ إِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْئُولًا (اسراء/ ٣٤) و به عهد (خود) وفا كنيد، كه از عهد سؤال مى‌شود. وفاى به عهد به معناى انجام دادن و به جاى آوردن عهد و پيمان، بر قول و گفتار پايدار ماندن، اجراى قرار داد و پيمان نشكستن است. «١» نيك عهدى، درست پيمانى، صادق و صميمى بودن در دوستى و خدمت به مردم، از آداب مهمى است كه سزاوار است پيوسته مورد توجه پيام گزاران دينى باشد. در آيات شريفه قرآن مجيد و روايات اسلامى، وفاى به عهد از صفات مؤمنان و نيكوكاران، و پيمان شكنى از خصوصيات منافقان دانسته شده است. «٢» وفاى به عهد از حقوقى است كه ما موظف به اجراى آن در برابر همه انسانها هستيم؛ خواه طرفِ پيمان مسلمان باشد يا غير مسلمان، نيكوكار باشد يا تبهكار؛ و به اصطلاح از حقوق انسانى است و اختصاص به برادران دينى ندارد. «٣» در حديثى از امام صادق (ع) مى‌خوانيم: سه چيز است كه خداوند متعال به هيچ كس اجازه مخالفت با آن را نداده است: اداى امانت، به نيكوكار و بدكار وفاى به عهد، نسبت به نيكوكار و بدكار خوش رفتارى با پدر و مادر، نيكوكار باشند يا بدكار. «٤» اقسام عهد و پيمان‌ ١. عهد با خدا: اگر كسى با خداى تعالى عهد كند و صيغه عهد را بخواند (صيغه‌