تفاوت انتقاد سالم با عيب جويى‌ پاره‌اى از مردم گمان مى‌كنند انتقاد همان عيب جويى است. در حالى كه انتقاد با عيب جويى تفاوت دارد. انتقاد آگاه ساختن فرد به خوبى‌ها و كاستى‌ها و اشتباهات اوست. در حالى كه عيب‌جويى، بازگو كردن عيب‌هاى شخص نزد ديگران است. انتقاد سالم، افراد را مى‌سازد و واقع بين بار مى‌آورد و راه رشد و ترقى را به روى جامعه مى‌گشايد. از اين رو اسلام انتقاد سالم را ستايش نموده است. «١» حضرت على (ع) مى‌فرمايد: بايد محبوب‌ترين مردم نزد تو آن كسى باشد، كه تو را به آنچه مايه اصلاح و سازندگى توست راهنمايى كند و عيب‌ها و كاستى هايت را به تو نشان دهد. «٢» استقبال از انتقاد ١. به انتقاد از خود بپردازيد، پيش از آنكه ديگران از شما انتقاد كنند. هيچ گاه خودتان را بى عيب و نقص نپنداريد. سخنان و عملكردتان را پيوسته مورد بررسى و ارزيابى قرار دهيد. مبنا و معيار شما در اين ارزيابى و سنجش، قرآن كريم، سيره صحيح پيامبر گرامى اسلام (ص) و امامان معصوم (ع) و عقل سليم باشد. ٢. از نزديكان خود مانند همسر و فرزندان و ... بخواهيد كه از شما انتقاد كنند. ٣. كارهاى علمى و فرهنگى خودتان را پيش از آنكه در سطح جامعه منتشر كنيد، به تعدادى از كارشناسان عرضه بداريد و از آنها بخواهيد آن را نقد و بررسى كنند و ايرادهايش را به شما تذكر دهند. ٤. كسانى را كه اهل انتقاد سالم و مثبت هستند، خير خواه خودتان بدانيد و از آنان تقدير و سپاس گزارى نماييد. ٢٠. كرامت و بزرگوارى‌ انَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقَيكُمْ (حجرات: ١٣) گرامى‌ترين شما نزد خداوند با تقواترين شماست.