ب) در صورت امكان و متناسب با شرايط جلسه، اگر موضوع خاصى براى سخنرانى و يا تدريس شما از پيش تعيين نشده، مى‌توانيد در آغاز جلسه به مخاطبان بگوييد: من آماده‌ام در يكى از اين چند موضوع براى شما صحبت كنم. آنگاه رأى‌گيرى كنيد. هر موضوع كه بيشترين درخواست كننده را داشت، درباره همان موضوع صحبت كنيد. اين كار در جلسات كوچك كه مخاطبان نيز دانش‌آموز يا دانشجو باشند، به راحتى امكان‌پذير است. ٥. نظرات مبلغانى را كه پيش از شما در آن مكان به تبليغ اشتغال داشته‌اند، جويا شويد. ٦. سخنرانى، تدريس يا تأليف خود را با سؤال يا سؤال‌هايى درباره موضوع بحث آغاز كنيد. ابتدا از مخاطبان بخواهيد كه خودشان براى آنها پاسخ‌هايى بيان كنند؛ آنگاه شما پاسخ درست را انتخاب و توضيح دهيد. ٧. ديدگاه‌هاى خود را به مخاطبان تحميل نكنيد، بلكه از آنها بخواهيد كه درباره دلايل شما بينديشند. و آنها را تكميل كنند و نارسائى‌هاى آن را به اطلاع شما برسانند. با كسب رضايت و علاقه پيام گيرندگان درباره موضوع و روش تبليغى‌تان، آنها با ميل و رغبت به سخنان شما گوش فرا مى‌دهند و با شما همكارى خواهند كرد. آنچه گفته شد نمونه‌هايى از مشاوره و مشاركت پيام گزار با پيام گيرندگان در پيش برد فرآيند تبليغ بود. شما نيز متناسب با موضوع و نوع تبليغ و مخاطبان، مى‌توانيد نمونه‌هاى ديگرى از مشاوره و مشاركت را بكار ببريد. ١٩. انتقاد پذيرى‌ امام صادق (ع) مى‌فرمايد: محبوب‌ترين برادرانم نزد من، كسى است كه عيب‌هايم را به من هديه كند. «١» انتقاد: عمل يا فرآيند نشان دادن خوبى‌ها و بدى‌هاى چيزى است. مانند بررسى و ارزيابى گفتار يا رفتار شخصى به منظور پى بردن به اشتباه و جلوگيرى از تكرار آن. «٢»