انَّا كُلَّ شَى‌ءٍ خَلَقْناهُ بِقَدَرٍ (قمر: ٤٩) همانا ما هر چيز را به اندازه آفريديم! تعيين وقت و اندازه در احكام شرعى عبادى، اقتصادى، و ... مانند نماز، روزه، حج، خمس، زكات، و ... نيز در همين راستا مى‌باشد. «١» پيشوايان دينى، چنان كه خود اسوه‌هاى نظم در همه مراحل زندگى بوده‌اند، ما را نيز به رعايت آن فرا خوانده‌اند. در نهج البلاغه مى‌خوانيم: وَ ايَّاكَ وَ العَجَلَةَ بِالامُورِ قَبْلَ اوَانِها اوِ التَّساقُطَ فيها عِنْدَ امْكانِها، اوِ اللَّجاجَةَ فيها اذا تَنَكَّرَتْ، اوِ الْوَهْنَ عَنْهَا اذَا اسْتَوْضَحَتْ، فَضَعْ كُلَّ امْرٍ مَوْضِعَهُ، وَ اوْقِعْ كُلَّ عَمَلٍ مَوْقِعَهُ. «٢» مبادا هرگز در كارى كه وقت آن فرا نرسيده، شتاب كنى، يا كارى كه وقت آن رسيده، سستى ورزى، و يا در چيزى كه (حقيقت آن) روشن نيست، ستيزه جويى نمايى، و يا در كارهاى واضح و آشكار كوتاهى كنى! تلاش كن تا هر كارى را در جاى خود و در زمان مخصوص به خود انجام دهى. امام كاظم (ع) نيز روشى را براى سامان دادن به زندگى توصيه فرموده‌اند، كه در آن ابعاد مادى و معنوى، فردى و اجتماعى انسان مورد توجه قرار گرفته است: بكوشيد اوقات خويش را به چهار بخش تقسيم كنيد: بخشى براى مناجات با پروردگار؛ بخشى براى كار و تأمين زندگانى مادى؛ قسمتى براى معاشرت با دوستان مخلص و با صفا كه عيوب را به شما يادآورى كنند؛ و بخشى براى بهره مندى از لذت‌هاى مشروع، و اين قسمت اخير باعث توانايى بر سه قسمت پيشين مى‌گردد. «٣»