انّى‌ لَكُم رَسُولٌ امينٌ (شعراء: ١٠٧، ١٢٥، ١٤٣، ١٦٢، ١٧٨) من براى شما پيامبرى امين هستم! از زبان شمارى از انبيا تكرار شده است؛ كه همگى آنان امين بودن خود را به مردمان يادآورى مى‌كردند، تا با اطمينان بدانها بگروند. رسول گرامى اسلام (ص) نيز در ميان مردم به «محمد امين» شهرت داشت. قريش و ديگر اقوام عرب، امانات خود را به او مى‌سپردند. اين كار پس از بعثت نيز ادامه يافت؛ از اين رو بعد از هجرت حضرتش به مدينه، على (ع) مدتى در مكه ماند، تا امانت‌ها را به صاحبانش باز گرداند. «١» روايتى از امام صادق (ع) نقل شده كه فرموده‌اند: انَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ لَمْ يَبْعَثْ نَبِيًّا الّا بِصِدْقِ الْحَديثِ وَ اداءِ الْامانَةِ الَى البَرِّ وَالْفاجِرِ. خداى عزوجل هيچ پيامبرى را مبعوث نفرمود، جز با راستگويى و اداى امانت به نيكوكار و بدكردار. «٢» در رهنمود ديگرى از آن حضرت، درباره اهميت صفت امانت‌دارى، مى‌خوانيم: لا تَنْظُرُوا الى طُولِ رُكُوعِ الرَّجُلِ وَ سُجُودِهِ، فَانَّ ذلِكَ شَى‌ءٌ اعْتادَهُ، فَلَوْتَرَكَهُ اسْتَوْحَشَ لِذلِكَ؛ وَ لكِنِ انْظُرُوا الى صِدْقِ حَديثِهِ وَ اداءِ امانَتِهِ. به طول ركوع و سجود مرد ننگريد، زيرا به آن عادت گرفته، اگر ترك كند، وحشت او را فرا گيرد، ولى به راستى گفتار و اداى امانتش بنگريد. «٣» رهنمودها شما كه افتخار بزرگ «تبليغ دين» را يافته‌ايد، خوب است بدانيد كه دو امانت گرانبها به شما سپرده شده كه بايد آنها را پاس بداريد: