كه به راست گويى و عدالت آنها يقين نداريد، تحقيق كنيد؛ و اين توصيه قرآنى را همواره به ياد داشته باشيد: يا أَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُوا إنْ جَآءَكُمْ فَاسِقُ بِنَبَاءٍ فَتَبَيَّنُوا أَن تُصِيبُوا قَوْماً بِجَهالَةٍ فَتُصْبِحُوا عَلى‌ مَا فَعَلْتُمْ نادِمِينَ (حجرات: ٦) اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! اگر شخص فاسقى خبرى براى شما بياورد، درباره آن تحقيق كنيد، مبادا به گروهى از روى نادانى آسيب برسانيد و از كرده خود پشيمان شويد! ٦- اگر كلامى را نقل به معنا مى‌كنيد و يا هر گونه تصرف و تلخيص در آن روا مى‌داريد، حتماً يادآورى نماييد. تذكر: در منابع دينى، موارد معدودى وجود دارد كه بنابر ضرورت و به خاطر مصلحتى مهم‌تر، راست نگفتن جايز دانسته شده است. با شناخت دقيق آن موارد، در صورت لزوم مى‌توان به گونه‌اى سخن گفت يا رفتار كرد كه وظيفه شرعى خود را انجام داده باشيم. مانند ميدان جنگ و در تبليغ دين از منظر دين ٦٠ الف: ويژگى‌ها: ..... ص : ٤٧ مواجهه با دشمن، اصلاح بين دو مؤمن، توريه، تقيه، و ... «١» ٦- امانت دارى: ابَلِّغُكُمْ رِسالاتِ رَبّى‌ وَ انَا لَكُمْ ناصِحٌ امينٌ (اعراف: ٦٨) رسالت‌هاى پروردگارم را به شما ابلاغ مى‌كنم؛ و من خيرخواه امين براى شما هستم! امانت دارى، به معناى نگهدارى و حفظ چيزى است كه به كسى مى‌سپارند تا بدون كم و كاست، در زمان تعيين شده، به صاحبش بازگرداند؛ و در صورت كوتاهى، ضامن خواهد بود، يعنى بايد خسارت وارده بر امانت را جبران نمايد. «٢» امانت‌دارى در منابع دينى‌ پيامبران الهى به امانت گزارى نامبردار بودند. در قرآن كريم، آيه: