تبليغ دين از منظر دين - نگارش و مقیمی و رحمتی - الصفحة ٤٨
و نيز مىفرمايد:
النَّبِىِّ الامِّىِّ الَّذى يُؤمِنُ بِاللَّهِ وَ كَلِمَتِهِ (اعراف: ١٥٨)
پيامبر امّى (كه از هيچ كس جز خدا تعليم نگرفته) به خدا و كلماتش ايمان دارد ...
٢- اخلاص در تبليغ:
يعنى عمل مقدس تبليغ دين را يك عبادت بزرگ به شمار آوريم؛ و به سان ديگر عبادات هيچ انگيزه و هدفى جز كسب رضاى پروردگار متعال و رسيدن به مقام والا و با عظمت، «قرب الهى» نداشته باشيم.
شأن مبلّغ دينى، شأن انبياى الهى است كه به مردم مىگفتند:
وَ مَآ أَسْئَلُكُم عَلَيهِ مِنْ أَجرٍ انْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلى رَبِّ العالَمينَ
(شعراء: ١٠٩- ١٢٧، ١٤٥، ١٦٤، ١٨٠)
من براى اين دعوت هيچ اجر و پاداشى از شما نمىطلبم، اجر و پاداش من تنها بر پروردگار عالميان است.
همه هدف و خشنودى يك پيام گزار دينى اين است كه انسانى را با آفريدگارش آشنا سازد، او را از گمراهى رهانيده و به صراط مستقيم الهى ره نمايد. چنان كه در قرآن كريم مىخوانيم:
قُلْ مَآ أَسئَلُكُم عَلَيه مِنْ أَجرٍ إِلَّا مَنْ شآءَ أَنْ يَتَّخِذَ الى رَبِّه سَبِيلًا (فرقان: ٥٧)
بگو: من در برابر آن (ابلاغ آيين خدا) هيچ گونه پاداشى از شما نمىطلبم، مگر كسى كه بخواهد راهى به سوى پروردگارش برگزيند (اين پاداش من است).
مبلّغ دين، عبادت ارزشمند تبليغ را با انگيزههاى مادى و دنيايى نمىآلايد. ارزشهاى مقدس را وسيله و ابزارى براى رسيدن به ثروت و قدرت نمىخواهد. خودستايى، خودنمايى، همنوايى با صاحبان زر و زور، برون راندن حريفان از صحنه با توسل به شعائر مذهبى، پيشبرد اهداف حزبى و گروهى، توقع احترام و تعريف و تمجيد از مردم، و ... به هيچ وجه