مَنْ نَصَبَ نَفْسَهُ للنَّاسِ اماماً، فَلْيَبْدَأ بِتَعْليمِ نَفْسِهِ قَبْلَ تَعليمِ غَيْرِهِ؛ وَلْيَكُنْ تَأديبُهُ بِسِيرَتِهِ قَبْلَ تأدِيبِه‌ بِلِسانِهِ؛ وَ مُعَلِّمُ نَفْسِهِ وَ مُؤَدِّبُهَا احَقُّ بِالاجلَالِ مِنْ مُعَلِّمِ النَّاسِ وَ مُؤَدِّبِهِمْ. «١» كسى كه خود را در مقام پيشوايى و امام قرار مى‌دهد، بايد پيش از آن كه به تعليم ديگران بپردازد به تعليم خويش بپردازد؛ و بايد تأديب كردن او به عملش پيش از تأديب كردن به زبانش باشد. كسى كه معلم و ادب كننده خويشتن است، به احترام سزاوارتر است از كسى كه معلّم و مربّى مردم است. ما، در اينجا مهم‌ترين خصوصياتى را كه شما به عنوان يك مبلغ دينى مى‌بايست دارا باشيد، مى‌آوريم و سپس به بيان وظايف مى‌پردازيم. «٢» الف: ويژگى‌ها: ١- ايمان به محتواى پيام: شما بايد به محتواى پيام خود از جان و دل باور داشته باشيد؛ و اين باور، از شناخت درست و همه جانبه‌تان نسبت به محتواى پيام و هدف سرچشمه گرفته باشد. آنچه را كه مى‌خواهيد تبليغ كنيد و به ديگران بياموزيد، ابتدا نيك فرا گيريد، تا هيچ شك و شبهه‌اى درباره آن برايتان باقى نماند. تنها در اين صورت، سخنان شما به قلب و روح دريافت كنندگان پيامتان راه مى‌يابد. اما اگر خودتان درباره صحت و درستى اهداف تبليغى و يا محتواى پيامتان دچار شك و ترديد هستيد، انتظار نداشته باشيد كه مخاطبان شما حرفهايتان را بپذيرند. از جمله صفات ممتاز رسول گرامى اسلام (ص) اين بود كه به آنچه تبليغ مى‌كرد، ايمان داشت: ءَامَنَ الرَّسُولُ بِمَآ أُنْزِلَ الَيْهِ مِنْ رَبِّهِ ... (بقره: ٢٨٥) پيامبر، به آنچه از سوى پروردگارش بر او نازل شده، ايمان آورده است. (و او به تمام سخنان خود، كاملًا مؤمن مى‌باشد.)