تبليغ دين از منظر دين - نگارش و مقیمی و رحمتی - الصفحة ٤٢
يا ايُّهَا النَّبِىُّ انَّا ارْسَلْناكَ شاهِداً وَ مُبَشِّراً وَ نَذيراً وَ داعِياً الَى اللَّهِ بِاذْنِهِ وَ سِراجاً مُنيراً
(احزاب: ٤٦- ٤٥)
اى پيامبر ما تو را گواه فرستاديم و بشارت دهنده و انذار كننده و تو را دعوت كننده به سوى خدا به فرمان او قرار داديم و چراغى روشنى بخش.
گرچه آيه مربوط به پيام گزار مىباشد ولى از آن در امر پيام نيز مىتوان استفاده نمود.
اما نكات قابل استفاده از آيه
١- پيام دينى براى تأثير گذار بودن بايد هم نويد دهنده و هم هشدار دهنده باشد وگرنه از تأثير آن چنانى برخوردار نخواهد بود.
٢- از اين آيه و آيات ديگر «١» استفاده مىشود كه تا زمينه بشارت وجود دارد نبايد سراغ انذار رفت يعنى مبلغ بايد سرلوحه پيام خود را با نويد و بشارت آغاز كند و آن گاه كه پيام گيرنده را با خود همراه كرد با ياد كرد فرجام بد معصيت آنان را انذار دهد.
٣- مبادا پيام ما به جاى انذار، زمينه نفرت و فرار پيام گيرنده را از پيام ايجاد كند؛ زيرا انذار و ترساندن پيام گيرنده در جهت حركت دادن به جلو مىباشد و با ايجاد نفرت و فرار تفاوت دارد. حتماً به خاطر داريد كلام بشير رحمت، پيامبر اكرم (ص) كه وقتى معاذ بن جبل را براى تبليغ به يمن فرستاد به او توصيه نمود كه: «يا مَعاذُ بَشِّرْ وَ لا تنفر» اى معاذ در تبليغ اساس كارت بر تبشير و ترغيب باشد و كارى نكن كه مردم را از اسلام فرارى دهى. «٢»
كلام آخر آن كه شما مبلغ گرامى، نيك مىدانيد، پيام دينىِ حاوىِ بشارت و انذار، كه از طرف ما مبلغان دينى به پيام گيرندگان منتقل مىگردد بايد به گونهاى باشد كه نه كسى را از رحمت حق مأيوس سازد نه كسى را بيهوده اميدوار سازد. «٣»
١١- هماهنگى با فطرت داشتن
واژه فطرت در لغت به معنى آفرينش، جبلّت، سرشت و ابداع مىباشد و منظور از آن،