اگر در اولين روزهاى نزول قرآن، مردم مجذوب قرآن شدند، و حتى سران مشركان، در دل شب، به نغمه‌هاى قرآن گوش فرا مى‌دادند، بدان سبب بود كه مفاهيم بلند قرآن را به سادگى و روشنى مى‌فهميدند. از طرفى ديگر پيامبران الهى هم مأمور بودند كه پيام خود را صريح و روشن به گوش مردم برسانند. وَ ما عَلَى الرَّسُولِ الَّا الْبَلاغُ الْمُبينَ (عنكبوت: ١٨) وظيفه فرستاده خدا جز ابلاغ آشكار نمى‌باشد. موسى (ع) اين پيامبر آسمانى در جهت تبليغ الهى تقاضاى گويايى بيان مى‌كند: وَاحْلُلْ عُقْدَةً مِنْ لِسانى‌ يَفْقَهُوا قَوْلى‌ (طه: ٢٨- ٢٧) خدايا گره از زبانم بگشا تا سخنان مرا بفهمند. از امير مؤمنان على (ع) نقل شده كه اگر پيامى مزيّن به اسلوب و بينش خاصى شود به گونه‌اى كه همگان آن را بفهمند جزء برترين پيام‌ها و گفتارها خواهد بود؛ ايشان مى‌فرمايد: احْسَنُ الكَلام ما زانَهُ حُسْنُ النِّظامِ وَ فَهِمهُ الخاصُّ وَالْعامُّ. «١» پس بكوشيم با تأسى از قرآن و سيره معصومين پيام را صريح و گويا به پيام گيرندگان منتقل كنيم. در اين رابطه توجه به چند نكته، مفيد و سازنده خواهد بود: ١- در ارائه پيام از كلمات روان، فصيح و زيبا، استفاده كنيد. مثلًا از سه واژه «پيش آمد- حادثه- رويداد» واژه رويداد را و از سه واژه «عكس‌العمل، واكنش، بازتاب» واژه بازتاب را انتخاب نماييد. ٢- از تندگويى و شتابزدگى اجتناب و سعى كنيد كه كلام و پيام شما به درازا نكشد و در عين اختصار وافى به مقصود باشد. ٣- زمان، مكان، سطح فكر، روحيات مخاطبان و قدرت فراگيرى پيام‌گيرندگان را كاملًا بشناسيم و بر اساس آن نحوه ارائه پيام و محتواى آن را انتخاب كنيم.