كه لازم باشد بر سرعت مى‌افزايد، و جاى ديگر از سرعت مى‌كاهد و مانند آن تا هواپيما سقوط نكند و به سلامت به مقصد برسد. در هدايت جامعه و كاروان بشرى اين راهنمائى لازم است؛ يعنى كسى مى‌تواند راهنماى كاروان بشرى يا جامعه انسانى باشد كه بداند جامعه چه مسيرى دارد و به كجا مى‌رود و سعادت او در چه مى‌باشد. از آنجا كه خداوند از سمت و سوى حركت قافله بشرى كاملًا آگاه است قانون و برنامه سعادت بخش او برترين مضامين را در جهت هدايتگرى انسان در دنيا و آخرت دارد. اين ويژگى هدايت‌گرى را خداوند در وصف قرآن چنين مطرح مى‌نمايد: و نَزَّلْنا عَلَيكَ الْكِتابَ تِبْياناً لِكُلِّ شَى‌ءٍ و هُدىً و رَحْمَةً وَ بُشْرى‌ لِلمُسِلمينَ (نحل: ٨٩) ما اين كتاب را بر تو نازل كرديم كه بيانگر همه چيز است و مايه هدايت، رحمت و بشارت براى مسلمانان است. يَهْدى الَى الحَقِّ وَ الى‌ طَريقٍ مُسْتَقيمٍ (احقاف: ٣٠) قرآن به سوى حق و راه مستقيم هدايت مى‌كند در جاى ديگرى وصف نور را درباره قرآن مطرح مى‌نمايد: الر كِتابٌ انْزَلناهُ الَيكَ لِتُخْرِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُماتِ الَى النُّورِ بِاذْنِ رَبِّهِمْ الى‌ صِراطِ العَزيزِ الحَميدِ (ابراهيم: ١) اين كتابى است كه بر تو نازل كرديم تا مردم را از تاريكى‌ها به سوى روشنائى به فرمان خدا درآورى، به سوى راه خداوند عزيز و حميد. تعبير «لِتُخْرِجَ» در آيه گوياى دو نكته مى‌باشد: ١- قرآن گرچه، كتاب هدايت و نجات بشر است، ولى نياز به مفسر دارد. مفسرى همچون پيامبر (ص). بنابراين حتى قرآن با آن عظمت، بدون مفسّر، مشكلات را حل نمى‌كند. اين امر بيان گر جايگاه مبلغان دين در پيام رسانى مى‌باشد. ٢- اين تعبير آيه در واقع دليل بر حركت دادن توأم با دگرگونى و تحول است، گويى‌