همچنين در زمان آن حضرت، پرچم‌ها مظهر ابهّت، شكوه و نشانه فزونى اقشار و قبايل شركت كننده در جنگ و تبليغى براى اين قبايل بود. از اين رو هنگام رفتن به جنگ تبوك پيامبر اكرم (ص) به قبايل انصار و ساير عرب‌ها، دستور داد كه هر كدام پرچمهاى خود را بردارند. «١» نكته ديگر در تبليغ به وسيله پرچم، نوشته‌ها و تصويرهايى است كه در گذشته و حال، بر روى پرچمها وجود داشته است. اين نوشته‌ها و تصويرها، گوياى طرز تفكر و ايده‌هايى است كه مكتب‌ها و يا كشورهاى صاحب پرچم بدان معتقدند، به عنوان مثال آرم مخصوص پرچم جمهورى اسلامى و ٢٢ اللَّه اكبر نقش بسته بر آن، نشانگر حكومت خدا بر ايران و زنده نگه داشتن ياد روز بيست و دوم بهمن ١٣٥٧ است كه ملت ايران در آن روز با لطف خداوند متعال به پيروزى رسيد. رنگ پرچم‌ها نيز بيانگر مطالب خاصى است. به عنوان مثال، امروزه رنگ سفيد نشانه صلح و رنگ سياه نماد عزا است. در صدر اسلام نيز نقل شده كه امام على (ع) هنگام بازگشت از جنگ احد، پرچم اسلام را به خون، خضاب كرد «٢» تا به مردم مدينه و افكار عمومى بفهماند كه به پاى اسلام، خون ريخته شده و براى حفظ و نگهدارى آن، شهداى عزيزى تقديم گرديده است. گرچه امروزه پرچم‌ها، نقش تبليغى گذشته را ندارند اما در عين حال نشانه اقتدار، عظمت و بر پايى حكومت‌ها، در سطح جهان هستند. اين پرچم‌ها در راهپيمائى‌هاى دينى و ملّى و صحنه‌هاى حضور همگانى، علائم زندگى، نشاط، پويايى و بيانگر افكار و ايده‌هاى اجتماع كنندگان است. همچنين امروزه پرچم‌ها، گاهى نشانه قرار گرفتن يك كشور ضعيف، تحت حمايت كشور قدرتمند صاحب پرچم است كه اين خود بار تبليغى فراوانى دارد. در بعد منفى نيز هرگاه ملتى بخواهد، نفرت خود را از يك دولت متجاوز و ستمگر نشان دهد، پرچم آن كشور را به آتش مى‌كشد.