از جمله كسانى بوده‌اند كه در اعتلاى فرهنگها و تمدن‌ها كوشيده‌اند؛ گرچه در اين ميان، شاعران خود فروخته‌اى نيز بوده‌اند كه با شعرشان، جوامع بشرى را به انحطاط و ابتذال سوق داده‌اند. اسلام به عنوان يك مكتب هنر پرور، به شعر و ادب اهميت فراوانى داده است. رسول خدا (ص) مى‌فرمايد: انَّ مِنَ الشِّعْرِ لَحِكَماً وَ انَّ مِنَ البَيانِ لَسِحْرًا. «١» برخى شعرها حكمت است و برخى بيانها افسون. همچنين وقتى عبدالرحمن بن كعب، ديدگاه آن حضرت را درباره شعر جويا شد، فرمود: همانا مؤمن با شمشير و زبان خود جهاد مى‌كند؛ سوگند به آنكه جانم در دست اوست شعرهاى شاعران (مؤمن) چون تيرهايى است كه به دشمن مى‌زنند. «٢» امام صادق (ع) نيز مى‌فرمايد: كسى كه شعرى درباره ما بسرايد خداوند خانه‌اى در بهشت براى او بسازد. «٣» همچنين آن حضرت مى‌فرمايد: هيچ سراينده‌اى درباره ما شعرى نگفت مگر اينكه «روح القدس» «٤» كمكش كرد. «٥» با توجه به اهميت شعر در فرآيند تبليغ به شما پيام گزاران دينى توصيه مى‌كنيم كه: ١- در تبليغ عقايد، اخلاق و مسائل سياسى از اشعار و سروده‌هاى قوى و پر محتوا استفاده كنيد و بدانيد آن زبانى كه مى‌تواند پيام دين را به اعماق جوامع برساند، زبان شعر، ادب و هنر است.