در قرآن مجيد به اين شيوه اشاره شد، مى‌فرمايد: شايسته پيامبران الهى اين است كه مردم را در پرتو تعليم و تدريس حقايق دين، به صورت دانشمندانى رّبانى در آورند. «١» اين شيوه در سيره پيامبران و امامان نيز وجود داشته است. معروف است كه حضرت ادريس (ع)، اهتمام زيادى به تدريس و انتقال علوم داشته «٢» و بدين جهت او را «ادريس» «٣» ناميده‌اند. رسول گرامى اسلام (ص) نيز در حديثى فرمود: اگر زندگى سعادتمندانه مى‌خواهيد، قرآن را مطالعه و تدريس كنيد. «٤» ائمه معصومين نيز از اين شيوه استفاده كرده‌اند. معروف است كه امام صادق (ع) چهار هزار شاگرد داشت «٥» و چهار صد نويسنده، روايات آن حضرت را به رشته تحرير درآورده‌اند. «٦» با توجه به اهميت اين شيوه، نكات زير را به شما مبلغان دينى يادآورى مى‌كنيم: ١- نسبت به موضوع تدريس اطلاع جامع و كافى داشته باشيد تا هم خوب تدريس كنيد و هم قادر به دفع شبهه‌ها باشيد. ٢- فنّ اداره كلاس را بياموزيد. ٣- به آنچه تدريس مى‌كنيد معتقد و پايبند باشيد. ٤- بيشتر به تدريس مسائل مورد نياز و كاربردى بپردازيد. ٥- از خشكى و يكنواختى كلاس بكاهيد. ٦- مطلب را به شاگردان تفهيم كنيد. ٧- سعى كنيد كلاس درستان خسته كننده و طولانى نباشد. ٨- اجمالى از درس قبل را تكرار كنيد. ٩- از شاگردان سؤال نماييد.