معصومين عليهم السلام نيز مردم را با عمل، به اخلاق و آداب اسلامى دعوت مى‌كردند و همين امر از عوامل فوق العاده مهم، در جلب توجه مردم به سوى آنان بود. آنان مصداق اين آيه شريفه بودند: وَ ما اريدُ انْ اخالِفَكُمْ الى‌ ما انْهاكُمْ عَنْهُ انْ اريدُ الَّا الِاصْلاحَ مَا استَطَعْتُ ... (هود: ٨٨) من هرگز نمى‌خواهم چيزى كه شما را از آن باز مى‌دارم، خودم مرتكب شوم! من جز اصلاح- تا آنجا كه توانايى دارم- نمى‌خواهم! رسول گرامى اسلام (ص)، اولين عمل كننده به سخنان خود بود، اگر تشويق به جهاد مى‌كرد، خود پيشاپيش همه در ميدان بود، اگر بحث از انفاق و تعاون داشت، خود در اين زمينه نه تنها همگام مردم، بلكه پيشرو مردم بود و اگر بحث از لغو امتيازات طبقاتى داشت، خود به عنوان نمونه با بردگان مى‌نشست و غذا مى‌خورد و با اصحاب «صُفّه» به گفتگو، مى‌پرداخت. خود كار مى‌كرد و آن گاه مردم را به كار و تلاش فرا مى‌خواند. ايشان در كندن خندق به سربازان كمك مى‌كرد و در هيچ وضع و حالتى از همگامى با امت، خوددارى نمى‌كرد. «١» على (ع) نيز در خطبه‌اى مى‌فرمايد: اى مردم! به خدا سوگند من شما را به طاعتى تشويق نكردم مگر آنكه در عملِ بدان، از شما سبقت گرفتم و شما را از گناهى باز نداشتم مگر آنكه قبل از شما، آن را ترك كردم. «٢» امام صادق (ع) نيز به عموم پيروان خود به ويژه شما مبلغان دينى كه مروّج مكتب آن حضرت هستيد، چنين پيام داده است: مردم را با غير زبانتان (به سوى حق) فرا خوانيد (و به گونه‌اى باشيد) كه آنان از شما ورع، تلاش در راه خدا، نماز و كارهاى خير ببينند؛ زيرا اين امور، دعوت كننده به سوى دين است. «٣»