در اين شيوه، پيام گزار، به بازسازى روحى مخاطبان خود مى‌پردازد و زمينه را براى پيام آماده مى‌كند و بيشترين بهره را از زمينه‌هاى موجود مى‌برد. ضرورت اين شيوه از آن جهت است كه تبليغ دين بدون ايجاد زمينه روحى كارى عبث و بيهوده است و تأثير چندانى ندارد. شيوه بازسازى به دو قسم بازسازى روحيه‌هاى شكست خورده و بازسازى سنّت‌هاى مثبت تقسيم مى‌شود. بازسازى روحيه‌هاى شكست خورده شرط لازم در تبليغ دين است از اين رو اين شيوه در قرآن مجيد به كار رفته و خداوند متعال در آيات زيادى با ذكر توبه، آمرزش، صبر و رحمت خود، در صدد روحيه دادن به گنهكاران و مصيبت ديدگان بر آمده است. در روايات دينى نيز، از سرزنش گنهكاران و نا اميد كردن آنان نهى شده است. امام على (ع) به فرزندش مى‌فرمايد: هيچ گناهكارى را از رحمت خداوند مأيوس مكن ...» «١» همچنين آن حضرت مى‌فرمايد: آيا شما را خبر ندهم از آن كس كه به حقيقت فقيه است؟ او كسى است كه مردم را از رحمت خدا نا اميد نكند و از عذاب الهى، ايمن نسازد. «٢» سيره تبليغى معصومان عليهم‌السلام نيز گواه اين شيوه است. آنان علاوه بر عفو و بخشش خطاكاران، سعى داشتند مردم را به لطف و كرم خدا اميدوار كنند و زمينه رشدشان را فراهم سازند. همچنين اظهار همدردى آنان با فقرا و تطبيق زندگى خود با محرومان و رسيدگى به وضع نابسامان اقتصادى آنان، همگى در راستاى كاهش آلام روحى مستمندان و زمينه سازى براى پذيرش دستورات دينى بود. بازساى سنّت‌هاى مثبت: در ميان مردم سنت‌هاى مثبتى وجود دارد كه با ارزش‌هاى الهى منطبق است. شما پيام گزاران دينى بايستى نخست اين سنّت‌ها را بشناسيد، اصل آنها را حفظ كنيد و سپس انحراف‌ها و خرافات را از آنها بزداييد.