١٠. همراهى‌ قرآن مجيد مى‌فرمايد: فَلَمَّا رَءَا الشَّمسَ بازِغَةً قالَ هذا رَبّى‌ ... (انعام: ٧٦- ٧٩) و چون [ابراهيم (ع)] خورشيد را ديد كه سينه افق را مى‌شكافد، گفت: اين خداى من است! شيوه همراهى، شيوه‌اى است كه در آن پيام گزار، تا حدودى با مخالف خود همراه مى‌گردد سپس در يك فرصت مناسب، اشتباه بودن عقيده او را اعلام مى‌دارد و پيام خود را به گوش وى مى‌رساند. اين شيوه، بيشتر در مناظره‌ها و بحث‌هاى عقيدتى به كار مى‌رود و از بهترين روش‌هاى تبليغى است كه مى‌تواند از عصبانيت و موضع‌گيرى منفى طرف مقابل، جلوگيرى كند. شيوه همراهى در قرآن و سيره معصومان‌ بهترين نمونه قرآنى اين روش، مبارزه حضرت ابراهيم (ع) با مشركان است. وى هنگامى كه ستاره زهره نمودار شد گفت: اين خداى من است و چون غروب كرد، با گفتن اين جمله كه «من غروب كنندگان را دوست ندارم» به ستاره پرستان فهماند، چيزى كه زوال‌پذير است، قابل پرستش نيست. او در مقابل ماه نيز همين جمله را تكرار كرد و پس از افول آن گفت: اگر خداى من، مرا راهنمايى نكند از گمراهان خواهم بود. تبليغ دين از منظر دين ١٥٨ ١٣. مقايسه‌اى(تطبيقى) ..... ص : ١٥٨ هنگام طلوع خورشيد نيز با خورشيد پرستان همراه شد و گفت: اين خداى من است؛ ولى چون غروب كرد، گفت: اى قوم، من از شريك‌هايى كه براى خدا قرار داده‌ايد، بيزارم و روى خود را به سوى كسى كردم كه آسمان‌ها و زمين را آفريد. در سيره معصومين (ع) نيز اين شيوه ديده مى‌شود، به عنوان نمونه حضرت رضا (ع) در جواب جاثليق مسيحى كه پرسيد عقيده شما درباره عيسى (ع) و كتاب او چيست؟ فرمود: