اثر بخشى اين شيوه بدان سبب است كه الگوها در ملموس شدن پيام، نقش مهمى دارند و انسانها بر اساس حس الگو پذيرى، در برابر كارهاى فوق العاده قهرمانان كرنش مى‌كنند و تحت تأثير اعمال و رفتار آنان قرار مى‌گيرند. الگو دهى در قرآن و سيره: قرآن مجيد در موارد زيادى بر شيوه الگويى تأكيد كرده است. ذكر داستان‌هاى پيامبران و زنانى همچون مريم و آسيه، همگى در راستاى ارائه الگوهاى پسنديده و بيان داستانهاى قابيل، فرعون، همسران نوح و لوط و ... براى نشان دادن الگوهاى ناپسند، مى‌باشد. درباره شيوه الگو دهى قرآن، به عنوان نمونه به اين آيه توجه كنيد! قَدْ كانَتْ لَكُمْ اسْوَةٌ حَسَنَةٌ فى‌ ابراهيمَ وَالَّذينَ مَعَهُ اذْ قالُوا لِقَوْمِهِمْ انَّا بُرَآءُ مِنْكُمْ وَ مِمَّا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ كَفَرْنا بِكُمْ وَ بَدا بَينَنا وَ بَيْنَكُمُ الْعَداوَةُ وَالْبَغضاءُ ابَداً حَتَّى تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ ... (ممتحنه: ٤) براى شما سرمشق خوبى در زندگى ابراهيم و كسانى كه با او بودند وجود داشت، در آن هنگام كه به قوم (مشرك) خود گفتند: ما از شما و آنچه غير از خدا مى‌پرستيد بيزاريم، ما نسبت به شما كافريم و ميان ما و شما عداوت و دشمنى هميشگى آشكار شده است، تا آن زمان كه به خداى يگانه ايمان بياوريد. معصومان عليهم‌السلام نيز الگوى عملى پيام خود بودند. از حضرت على (ع) پرسيدند چرا پيراهنت را وصله مى‌كنى؟ فرمود: دل را خاشع مى‌كند و مؤمنان بدان اقتدا مى‌نمايند. «١» امام حسين (ع) هم خود را به عنوان الگوى آمر به معروف و ناهى از منكر معرفى كرد و فرمود: «فَلَكُمْ فِىَّ اسوَةٌ» «٢» من الگو و اسوه شما هستم. نقش الگوها در تربيت: نقش «الگوها» در پرورش، همانند نقش اساتيد در آموزش است. الگوها، سرمشق‌هاى تربيت و تكامل، در مسير دشوار انسان كامل شدن، هستند.