٣- اجازه دهيد مخالف شما حرف خود را بزند و فرصت اظهار عقيده بيابد؛ ٤- به گونه‌اى رفتار كنيد كه طرف مقابل شما احساس كند در صدد تحميل عقيده خود بر او نيستيد. ٥- اگر مخالف شما سخن حقى در لابلاى گفتارش آورد آن را بپذيريد ولى اجازه ندهيد از سخن حق، براى باطل استفاده كند و يا آن را بد تفسير نمايد. ٦- با شيوه طرح سؤال و غير آن، ذهن طرف مقابل را فعّال سازيد تا با انديشه خود حق را بپذيرد. ٧- اگر مخالف شما جوياى حقيقت نيست به مجادله با او ادامه ندهيد. ٤. تشويق و تنبيه‌ قران كريم مى‌فرمايد: ... وَ فى‌ ذلِكَ فَلْيتَنا فَسِ المُتَنافِسُونَ (مطففين: ٢٦) و در اين نعمت‌هاى بهشتى، راغبان بايد بر يكديگر پيشى گيرند! تشويق به معناى برانگيختن، به شوق آوردن «١» و راغب نمودن و تنبيه به معناى بيدار نمودن و آگاهى دادن است. «٢» نقش تنبيه و تشويق در سازندگى‌ تشويق موجب ترويج ارزش‌ها و حركت به سوى تكامل است. با تشويق مى‌توان اراده و روحيه افراد را قوى و پر بار نمود. همچنان كه تنبيه براى پيشگيرى و درمان بسيارى از ناهنجارى‌ها راهگشا است. شما با تشويق مى‌توانيد ارزش‌هاى دينى را در دلها تثبيت كنيد و با تنبيه، افراد خطاكار را متوجه عادت‌هاى زشت و ناپسندشان نماييد و به آنها بفهمانيد كه بايد دست از عملشان بردارند و گرنه سرنوشت شومى در انتظار آنها است.