١- همه مخاطبان را با يك شيوه به سوى دين دعوت نكنيد؛ بلكه با هر كسى به ميزان درك و فهمش و به زبان خود او سخن بگوييد؛ به عنوان مثال شيوه تبليغ ب تبليغ دين از منظر دين ١٤٤ ٤. تشويق و تنبيه ..... ص : ١٤٣ راى فرهيختگان، شيوه حكمت و استدلال است. ٢- علم و عقل دو ركن اساسى حكمت‌اند؛ بنابراين به سلاح علم و عقل مجهز شويد. ٣- هميشه مستند و منطقى سخن بگوييد و هرگز آنچه را شنيده‌ايد و خود، بدان آگاهى نداريد، به عنوان پيام دينى بازگو نكنيد. ٤- همراه پيامتان دليل و حكمت آن را نيز بيان كنيد! اين كار پيام شما را دلنشين‌تر مى‌كند. ٥- از ابهام گويى بپرهيزيد و سعى كنيد پيامتان روشن، صريح و گويا باشد تا براى مخاطب، جاى شك و شبهه‌اى باقى نگذارد. ٦- بسيارى از مردم قدرت دريافت استدلال‌هاى سنگين را ندارند، براى آنان از ديگر شيوه‌ها استفاده كنيد. ٧- معصومان عليهم السلام به آيات قرآن استدلال مى‌كردند؛ شما نيز با قرآن آشنا باشيد و از استدلال به آيات آن غفلت نورزيد. ٢. موعظه حسنه‌ موعظه از واژه «وعظ» به معناى منع كردن همراه با بيم دادن است «١» و به معناى يادآورى پاداش و كيفر اعمال به گونه‌اى كه در دل اثر گذارد و آن را نرم كند نيز، آمده است. «٢» خداوند متعال در قرآن از شيوه موعظه، با قيد «حسنه» ياد كرده است و اين قيد بيانگر آن است كه موعظه مى‌تواند نيك يا بد باشد. موعظه حسنه داراى ويژگى‌ها و شرايطى است؛ از جمله اينكه بايد عقلانى و متكى به آيات قرآن و روايات اهل بيت باشد و عمل واعظ، سخن او را تصديق كند. همچنين لحن موعظه گر، بايد آرام، همراه با مهربانى و مدارا باشد و از خشونت، سرزنش و هر آنچه عاطفه را جريحه دار مى‌سازد به دور باشد.