فَاعْرِضْ عَنْ مَّنْ تَوَلّى‌ عَنْ ذِكْرِنا وَ لَمْ يُرِدْ الَّا الحَيَوةَ الدُّنيا ذلِكَ مَبْلَغُهُمْ مِنَ الْعِلْمِ‌ (نجم: ٢٩- ٣٠) از كسى كه از ياد ما روى مى‌گرداند و جز زندگى مادى را طلب نمى كند دورى كن. اين آخرين حدّ آگاهىِ آنها از علم مى‌باشد. از اين آيه استفاده مى‌شود بين گرايش به ماديات و غفلت از ياد خدا رابطه وجود دارد؛ دورى از ياد خدا، مادى گرايى را تشديد مى‌كند، هم چنانكه مادى گرائى نيز دورى از ياد خدا را فزونى مى‌بخشد. ٥. همنشين بد يا وَيْلَتى‌ لَيْتَنى‌ لَمْ اتَّخِذْ فُلاناً خَليلًا (فرقان: ٢٨) اى واى بر من، اى كاش فلان شخص را دوست خود انتخاب نمى‌كردم. دوست و همنشين نقش ويژه‌اى در شكل‌گيرى شخصيت آدمى دارد، تا آنجا كه بسيارى معتقدند افكار و صفات آدمى بازتاب صفات دوستان اوست. پيامبر اكرم (ص) مى‌فرمايد: الْمَرْءُ عَلى‌ دينِ خَليلِهِ وَ قَرينِهِ. «١» روش آدمى بر طبق مذهب و سيره دوست و همنشين خودش خواهد بود. حتى درباره شناخت دين و آيين كسى كه وضعيتش روشن نيست توجه به دوستان و اطرافيان وى پيشنهاد شده است: مَنِ اشْتَبَهَ عَلَيْكُمْ امْرُهُ وَ لَم تَعْرِفُوا دينَهُ فَانْظُرُوا الى خُلَطائِهِ. «٢» چون‌ تبليغ دين از منظر دين ١٣٣ ٨. لجاجت و تعصب باطل ..... ص : ١٣٣ كسى را نمى‌توانيد شناخت و به ديندارى‌اش راه نمى‌توانيد يافت، به رفيقانش بنگريد كه آنان كيستند. اگر همنشين انسان بد باشد او را از راه حق باز مى‌دارد.