زيرا غير على (ع) نه كسى ادعاى عصمت كرده است و نه دليل بر عصمت كسى غير از على (ع) و فرزندان بزرگوارش وجود دارد. خلفاى سه گانه نيز مدعى عصمت خودشان نبودند، بلكه به طور صريح به اشتباهات خود بارها اعتراف كردند و از سوى ديگر، اهل سنت نيز قائل به عصمت آنان نبوده و نيستند؛ چون آنان مسأله امامت و خلافت را به حد حكومت سياسى بر مردم تنزل داده‌اند، و در حاكم سياسى مطرح نيست كه گناه نكند و خطا نيز مرتكب نشود. «١» اما شيعه مى‌گويد: آيات «٢» و روايات قطعى «٣» و صريح وجود دارد كه در آنها بر عصمت حضرت على (ع) و امامان بعد از او تصريح شده است. ٢- لزوم افضليت امام و افضليت على (ع) هر گاه امام را با ديگران بسنجيم سه صورت قابل تصور خواهيم داشت. يا او با ديگران مساوى است و يا پايينتر از آنان، يا برتر از آنها مى‌باشد. در صورت اول دليل بر ترجيحش بر ديگران وجود ندارد و ترجيح بدون مرجح غير معقول است و در صورت دوم ترجيح مفضول ب امامت و رهبرى ٦٣ ٢ - سنت ..... ص : ٦٣ ر فاضل است كه از نظر عقل باطل مى‌باشد، بر اين اساس صورت سوم باقى مى‌ماند كه به مقتضاى آن امام بايد در علم، ديندارى، كرم، بزرگوارى، شجاعت، سياستمدارى، حكومت، مردمدارى و بلكه در جميع صفات نيك و فضايل نفسانى و بدنى از همگان برتر باشد. «٤» بنابراين، ادعاى امامت مفضول با وجود افضل از جميع جهات، ادعاى پوچ و دور از عقل است. «٥» به اتفاق علماى اسلام و بر مبناى اسناد و مدارك موجود حضرت على و همسر و