دليل سوّم ونقد آن‌ نماز ابوبكر به جاى پيامبر (ص): اهل سنت مدعى هستند پيامبر اسلام (ص) در واپسين روزهاى عمر شريفش و در شدّت بيمارى، ابوبكر را به برپاداشتن نماز جماعت واداشت و بعد هم او را از اين منصب عزل نكرد. اين دليل است بر اينكه آن حضرت او را به عنوان خليفه مسلمانان برگزيده بود. «١» اين دليل نيز اشكالهايى دارد و آن عبارت است از: ١- حديث مزبور از سوى راويان اهل سنت به اختلاف نقل شده و هر يك آن را طورى نقل كرده است، به حدى كه در نقلشان تناقض آشكارى وجود دارد. به همين دليل اين حديث ضعيف و فاقد اعتبار است؛ زيرا: الف- در يك روايت آمده: پيامبر (ص) پشت سر ابوبكر نشسته نماز خوانده است. «٢» ب- در روايت ديگر چنين آمده: جابر گفت: پيامبر (ص) در حال بيمارى نماز را نشسته مى‌خواند و ابوبكر تكبير نماز را به گوش نمازگزاران مى‌رسانيد. «٣» ج- در برخى ديگر آمده: ابوبكر به نماز پيامبر (ص) اقتدا كرد، مردم هم به نماز ابوبكر. «٤» د- و نيز در برخى آمده: ابوبكر نماز خواند و پيامبر (ص) هم در صف نماز بود. «٥» ه- و نيز آمده: پيامبر (ص) نشسته نماز مى‌خواند و ابوبكر ايستاده به نماز او اقتدا كرد و مردم هم به نماز ابوبكر اقتدا كردند. «٦» گذشته‌از اينها، برخى‌از علماى اهل سنت به ضعف سند و دلالت حديث نماز به دليل وجود افراد مجهول الحال و ضعيف در سلسله راويان آن رأى داده‌اند. «٧»