امامت و رهبرى - ابراهیم زاده، عبدالله؛ صفرعلي پور، حشمت الله - الصفحة ٣٧

٢- رسول اكرم (ص) معتقد بود كه امام بايد معصوم باشد، و در خطاب به مسلمانان حاضر چنين فرمود: «مَعاشِرَ النَّاسِ اوصيكُمُ اللَّهَ فى عِتْرَتى وَ اهْلِ بَيْتى خَيْراً فَانَّهُمْ مَعَ الْحَقِّ وَ الْحَقُّ مَعَهُمْ وَ هُمُ الْأَئِمَّةُ الرَّاشِدُونَ بَعْدى‌ وَ الْامَناءُ الْمَعْصُومُونَ» «١» اى مردم! با توجه به خدا شما را در مورد عترت و اهل بيتم به خير سفارش مى‌كنم، همانا آنان با حقند و حق با آنهاست، و ايشان همان ائمه راشدين بعد از من و امينهاى معصوم‌مى‌باشند. ٣- از ديدگاه پيامبر (ص) امام بايد اعلم مردم باشد؛ در اين زمينه فرمود: «ما وَلَّتْ امَّةٌ امْرَها رَجُلًا قَطُّ وَ فيهِمْ مَنْ هُوَ اعْلَمُ مِنْهُ الّا لَمْ يَزَلْ امْرُهُمْ يَذْهَبُ سَفالًا حَتَّى يَرْجِعُوا الى ماتَرَكُوا» «٢» هيچگاه امتى امور خود را به دست مردى نسپرده است كه اعلم و داناتر از او در ميان آن امت بوده‌اند، جز اينكه پيوسته امورشان رو به انحطاط و تباهى است تا زمانى كه برگردند به آنچه ترك كرده بودند، و زمام امور (خود را) به دست امام اعلم بسپارند. ٤- پيامبر (ص) امام را منحصر در عترت خود معرفى كرده است، و حديث متواتر ثقلين شاهد آن است: «انى تارِكٌ فيكُمْ امْرَيْنِ لَنْ تَضِلُّوا انِ‌اتَّبَعْتُمُوهُما وَهُما كِتابُ‌اللَّهِ وَ اهْلُ‌بَيْتى‌ عِتْرَتى» «٣» من ميان شما دو چيز بجاى مى‌گذارم كه اگر از آن دو فرمانبرى و اطاعت كنيد هرگز گمراه نمى‌شويد و آن كتاب خدا و اهل بيت يعنى عترتم مى‌باشند. «٤»