صحيح و عبرت‌آموزى از تاريخ نه تنها ناپسند نيست بلكه امرى ضرورى است؛ زيرا اين تصحيح بينش و عبرت‌گرفتن، سرنوشت آيندگان را مى‌سازد ونمى‌توان به قيمت انحراف سرنوشت نسل كنونى و نسلهاى بعد، بر تلخيهاى تاريخ اسلام سرپوش گذارد. انتقاد دوّم: با طرح و بحث اين مسايل، تكليف اتحاد اسلامى چه مى‌شود؟ و آيا طرح آن موجب اختلاف مسلمانان و سوء استفاده دشمنان اسلام نمى‌شود؟ پاسخ: بدون شك نياز مسلمانان به اتحاد و اتفاق از مبرمترين نيازها است و درد اساسى جهان اسلام همين كينه‌هاى كهنه ميان مردم مسلمان است. دشمن هم همواره از همينها استفاده مى‌كند. اما به نظر مى‌رسد كه انتقاد كننده در مفهوم «اتحاد اسلامى» دچار اشتباه شده است؛ زيرا مفهوم اتحاد اسلامى بويژه در صد سال اخير ميان علما و روشنفكران اسلامى اين نيست كه فرقه‌هاى اسلامى به خاطر اتحاد اسلامى از اصول اعتقادى خود صرف نظر كنند، چون اين كار نه منطقى است و نه عملى؛ و آنچه ما در بحث امامت دنبال مى‌كنيم اين است كه در يك جو سالم و تفاهم دوستانه، منطق شيعه روشن شود و مبرّا بودن شيعه از تهمتهايى كه به او مى‌زنند معلوم گردد كه در نتيجه با روشن شدن ديدگاهها يك وحدت واقعى و پايدار تحقق يابد.