امامت و رهبرى - ابراهیم زاده، عبدالله؛ صفرعلي پور، حشمت الله - الصفحة ٢٣

روشنگرى پيامبر (ص) به عنوان كارشناس و متخصص آن دارد، از اين رو، خداوند خطاب به پيامبر (ص) مى‌فرمايد: «وَ انْزَلْنا الَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ ما نُزِّلَ الَيْهِمْ» «١» و ما ذكر (قرآن) را به سوى تو فرستاديم تا آنچه را براى مردم نازل شده بيان كنى. و همانطور كه بدون تبيين پيامبر (ص) مقاصد خداوند در آيه‌هاى قرآن روشن نخواهد گشت، بعد از آن حضرت هم بدون تبيين كارشناسى حقيقى قرآن، مفاهيم ارزشى و حقايق آن بگونه‌اى كه مقصود خداوند است، روشن و آشكار نخواهد شد. پس وجود چنين افرادى بعد از پيامبر (ص) ضرورت دارد. توضيح: آيين حياتبخش اسلام با ويژگيهاى خود كه عبارتند از: جاودانگى، جهانى‌بودن، جامعيّت و دارابودن قوانين اخلاقى، سياسى، اجتماعى و اقتصادى از چنان پيچيدگى، ظرافت، عمق و وسعت برخوردار است كه بعد از آن حضرت نيز بدون تبيين متخصص و كارشناس راستين دينى كه مصون از خطا و لغزش و اشتباه باشد قادر به ادامه حيات پويا و بالنده خود نيست. «٢» و شيعه معتقد است كه پيامبر (ص) به اين مهم توجه كامل كرده، و جانشينانى را به عنوان كارشناسان دين معرفى كرده است. ٣- برهان لطف و حكمت‌ همانگونه كه لطف و حكمت خدا ايجاب مى‌كند كه وسايل تكوين و رشد وجودى انسان را فراهم كند و با فرستادن پيامبران با برنامه و قانون، اسباب رسيدن به كمال حقيقى و سعادت واقعى وى را فراهم سازد، همين لطف و حكمت او اقتضا مى‌كند كه پس از پيامبر اسلام (ص) نيز رهبرانى جهت تفسير و تبيين صحيح قوانين الهى و هدايت انسانها و رساندن آنها به آن هدف والا از طرف خداوند توسط پيامبرش معيّن شود، تا مردم را از انحراف بازدارند و به حق هدايت كنند.